Τα παιδιά μας βγαίνουν στους δρόμους της φωτιάς. Πάει να πει πως η σπίθα της ανάστασης δεν έχει σβήσει. Αν απαιτηθεί να τους την μεταλαμπαδεύσουμε εμείς, που θα είμαστε παρά τω πλευρω τους.Δεν είναι θέμα υπερπροστασίας, αλλά μετάγγισης εμπειριών. Η αλφαβήτα μας ήταν. Μέσα από τους άλικους θανάτους μαθαμε. Από τον Πέτρουλα, το Πολυτεχνείο, ως τους Κουμή και Κανελλοπούλου και εν τέλει ως τον Γρηγορόπουλο, βιώσαμε τον θάνατο σπουδάζοντας το καθεστώς τους. Που όταν πανικοβάλλονται καλούν κατά τα πρότυπα της Γαλλίας τον στρατό. Αλλά ξεχνούν πως ο στρατός είναι δικά μας παιδιά.Κι αν χρειαστεί ξέρουν κατά ποιών θα στρέψουν τα όπλα..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου