Ως εκ τούτου και στην ουσία δεν τον παλεύω εγώ. Αλλά η Ευρυδίκη.Στην οποία εδώ και καιρό όπως θα καταλάβατε απευθύνομαι πλέον στο πρώτο ενικό.
Πρόκειται για την θεότητά μου.
Όταν πρωτοπήγα συνοδευόμενος από καμιά δεκαριά φίλους γιατρούς (προεξαρχούσης της τότε συζύγου μου και αιματολόγου επίσης), το πρώτο ρήμα που άκουσα από το στόμα της ήταν το "έμπλεξες" και απευθυνόμενη στην σύζυγό μου της είπε:
"Καρκίνος και μάλιστα της ειδικότητάς μας δεν θα ήθελα να ήμουν ούτε ψύλλος στον κόρφο σου."
Ανασκουμπώθηκε κι άρχισε τις χήμειο εξατομικευμένα. Μετρώντας και όποια ίχνη παρενεργειών. Για να διέλθουμε συμπληγάδων σε δυο τρεις απο τις οποίες μου συστήθηκε ο χάρος δια χειραψίας, αλλά την έσχατη στιγμή τον διαβολόστειλε η Ευρυδίκη.
Την θαύμαζα.
Συχνά πέραν όλων των εξαντλητικών εξετάσεων με ψηλάφιζε ως παθολόγος.
Ως σήμερα δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη ή στους ..σαμανικούς τους ..ολιστές τους Καματερούς και τους θεομπαίχτες. Δοκίμασα δύο τρεις φορές να της εκφράσω οικονομικά την ευγνωμοσύνη μου και λίγο έλλειψε να καταστραφεί η σχέση μας.
"Κυρ δημοσιογράφε έγινα γιατρός για να σώζω ζωές όχι να τις καταστρέφω!!"
Η λεπτομέρεια που ίσως σας πέρασε απαρατήρητη;
Δεν σας έκανε εντύπωση η επιλογή του δημόσιου νοσοκομείου και παρά το γεγονός πως ο ασφαλιστικός μου φορέας δικαιολογεί την παρουσία μου στους κλινικάρχες του τυχοδιωκτισμού;
Δεν είναι μόνον γιατί εκεί ακόμη και το χαμόγελο του γιατρού χρεώνεται. Είναι γιατί δεν ξέρεις αν πίσω από τα κατάλευκα δόντια του ΔΕΝ κρύβεται ένας κροκόδειλος ή μια ύαινα της αρπαχτής με την ζωη σου να μπαίνει στην παλάτζα της σχέσης κόστους οφέλους.
Με τους νεανικούς μου αγώνες μετέπειτα και δια του ΕΣΥ να δικαιώνονταν.. Το ΕΣΥ που η συμμορία της πλειοψηφίας εκθμελιώνει καθημερινά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου