Στιγμές από τον πρωταθλητισμό της μητέρας μου κι εμού του ιδίου. Τότε που όταν η μαμά σε τσάκωνε άρχιζε το ...κακοποιητικό πάνω χέρι κάτω χέρι τίνος είν' το ρετιρέ. Κι αν έκανες το λάθος να διαμαρτυρηθείς επισήμως τότε σε περνούσαν άπαντες γαϊτανάκι. Από τον μπαμπά και τους λοιπούς εξ αίματος συγγενείς μέχρι τον μπάτσο της γειτονιάς.
Τότε που η μαμά ήταν ο ουσιαστικός αρχηγός της οικογένειας με τον μπαμπά βιτρίνα. Για να μεταβολιστεί ταπεινωτικά η δολοφονία της εξισωμένης του ανδρός γυναίκας γυναικοκτονία και όχι ανθρωποκτονία.
Τότε που η χρήση της βέργας πάρήγαγε ανθρώπους όχι τέρατα. Τότε που το συναίσθημα υπερίσχυε της λογικής.. Γιατί το ακαταμάχητο επιχείρημα της μαμάς ήταν καλλίτερα να κλαις εσύ κι όχι εγώ. Κι όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται..
Από το καταραμένο παρελθόν ως το μεταμοντέρνο σήμερα των δικαιωματιστών. Που εκλαμβάνουν το ΕΑΜ ως ΜΚΟ την φρίκη της παγκοσμιοποίησης ως οικουμενικότητα και την δημοκρατία ως εξαγώγιμο προϊόν.
Η δημοκρατία ρε τσόλια όπως και η ελευθερία δεν παραπέμπουν στην ασυδοσία. Αντιθέτως. Αποφεύγονται γιατί επιβάλλουν την ευθύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου