ΤΟΥΡΚΙΑ --- ΙΣΡΑΗΛ :

 Μιαν ανάσα πριν την μετωπική σύγκρουση.. αλλά: Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη...

Η αντιπαράθεση Τουρκίας και Ισραήλ αποκτά ολοένα πιο συγκεκριμένα στρατιωτικά και επιχειρησιακά χαρακτηριστικά καθώς οι δύο αστικές τάξεις συναντώνται πλέον με αντιτιθέμενα σχέδια στα ίδια πεδία όπου - μέσω του πολέμου - διαμορφώνεται η νέα ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.

Η ισραηλινή επίθεση στην αεροπορική βάση Αμπού Αλ Ντουχούρ της Συρίας στις 18 Αυγούστου αποτέλεσε χαρακτηριστικό επεισόδιο αυτής της εξέλιξης, με τον Αμερικανό πρέσβη στην Τουρκία να λέει ότι οι δύο χώρες βρέθηκαν «μια ανάσα από τον πόλεμο». Η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στο πλήγμα μιας στρατιωτικής εγκατάστασης, αλλά και στο γεγονός ότι αυτό έγινε σε μια περιοχή όπου η Τουρκία (μετά και την καταλυτικό ρόλο της στην ανατροπή του Ασαντ και στην επέλαση των τζιχαντιστών με τις ευλογίες των ΗΠΑ) έχει αναβαθμίσει της «μετοχές» της στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, διευρύνει αποφασιστικά τη στρατιωτική της παρουσία και τη δράση των μυστικών υπηρεσιών της, επιδιώκοντας την οικοδόμηση ενός ισχυρού κεντρικού κρατικού μηχανισμού και ενός τακτικού συριακού στρατού, βασικός όρος για τη δημιουργία μιας ζώνης περιφερειακής επιρροής.

Ταυτόχρονα το Ισραήλ - που θεωρεί την περιοχή δικό του «ζωτικό χώρο» - έσπευσε να επεκτείνει την κατοχή του μια ανάσα από τη Δαμασκό, ενώ επιδιώκει τη διατήρηση ελευθερίας στρατιωτικής δράσης στον συριακό εναέριο χώρο, επικαλούμενο την ανάγκη αντιμετώπισης απειλών που συνδέονται με το Ιράν, τη Χεζμπολάχ, την κατάσταση στα Υψίπεδα του Γκολάν και τις εξελίξεις στη νότια Συρία. Η ισραηλινή πλευρά αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη ανησυχία κάθε προσπάθεια συγκρότησης στρατιωτικής δομής στη Συρία, ιδιαίτερα όταν αυτή συνδέεται με την Τουρκία. Ετσι, αυτό που για την Αγκυρα αποτελεί διαδικασία «σταθεροποίησης και οικοδόμησης κρατικών δομών», για το Ισραήλ μετατρέπεται σε εν δυνάμει στρατηγική απειλή, καθώς θα περιόριζε πρωτίστως την ελευθερία δράσης της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.

«Ο ένας πιέζει τα ευαίσθητα σημεία του άλλου»

Συνολικά στον ισραηλινό στρατηγικό σχεδιασμό η Αγκυρα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως ο νέος μεγάλος περιφερειακός αντίπαλος, με την αντίληψη ότι η Τουρκία μπορεί να αποτελέσει για το Ισραήλ μια απειλή αντίστοιχης στρατηγικής σημασίας με εκείνη που αποτελεί το Ιράν. Και η εξέλιξη αυτή δεν περιορίζεται στη Συρία.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η αντιπαράθεση αποκτά επίσης ολοένα πιο στρατιωτικό χαρακτήρα, με την εμπλοκή και της χώρας μας. Η συνεργασία Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ, η ενίσχυση της γαλλικής παρουσίας και οι ενεργειακές και στρατιωτικές συμφωνίες που διαμορφώνονται στην περιοχή αντιμετωπίζονται από την τουρκική αστική τάξη και τις διεκδικήσεις της στην περιοχή μέσα από το πρίσμα της «περικύκλωσης», όπως άλλωστε αποτυπώνεται και στις αντιδράσεις για την εγκατάσταση ισραηλινών συστημάτων στα νησιά του Αιγαίου, αλλά και στις ισραηλινές αιτιάσεις για την τουρκική κατοχή στην Κύπρο.

Οπως σημειώνει ανάλυση στον αμερικανικό ιστότοπο «War on the Rocks», η τουρκική ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, οι περιπολίες και οι ασκήσεις αποτελούν μέσα για την επιβολή ενός διαφορετικού συσχετισμού δυνάμεων στις θαλάσσιες ζώνες όπου συγκλίνουν οι ενεργειακοί και στρατιωτικοί σχεδιασμοί Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Εδώ η σύγκρουση για τους υδρογονάνθρακες και τις θαλάσσιες ζώνες συνδέεται άμεσα με τον ευρύτερο ανταγωνισμό για τους δρόμους Ενέργειας και τις στρατιωτικές υποδομές της περιοχής.

Παράλληλα, όπως αναφέρει το δημοσίευμα η σύγκρουση έχει περάσει και στο πεδίο των μυστικών υπηρεσιών. Οι επιχειρήσεις των τουρκικών υπηρεσιών ασφαλείας εναντίον δικτύων που συνδέονται με τη Μοσάντ, αλλά και η προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να περιορίσει την ισραηλινή επιχειρησιακή παρουσία σε Συρία, Ιράκ και Λίβανο, δείχνουν ότι οι δύο πλευρές επιχειρούν πλέον να εξουδετερώσουν η μία τα δίκτυα και τις δυνατότητες της άλλης.

Η αντιπαράθεση, επομένως, εξελίσσεται ταυτόχρονα σε τρία επίπεδα: Στη Συρία, στη θάλασσα και στον χώρο των πληροφοριών, γεγονός που κάνει την κατάσταση περισσότερο επικίνδυνη. Οι παλιές «ενδιάμεσες ζώνες», που επέτρεπαν στις δύο πλευρές να ανταγωνίζονται χωρίς άμεση στρατιωτική σύγκρουση, περιορίζονται. Οσο η Τουρκία επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στη Συρία και στην Ανατολική Μεσόγειο και όσο το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει ελευθερία στρατιωτικών επιχειρήσεων, τόσο αυξάνονται τα σημεία στα οποία οι στρατιωτικές τους δυνάμεις μπορεί να βρεθούν αντιμέτωπες. «Η κλιμάκωση αυτού του πολέμου των μυστικών υπηρεσιών αποδεικνύει ότι και τα "αόρατα" όρια ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν πλέον εξαφανιστεί εντελώς. Βγαίνοντας από τη σκιά, η Τουρκία και το Ισραήλπιέζουν πλέον άμεσα τα ευαίσθητα σημεία ο ένας του άλλου», αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο.

Επί της ουσίας το άρθρο επισημαίνει πως η «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στην Τουρκία και στο Ισραήλ γίνεται έτσι όλο και πιο δύσκολο να προσδιοριστεί και όσο μικραίνει ο χώρος ανάμεσα στις δύο στρατηγικές, όσο δύο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις διεκδικούν επιρροή στους ίδιους χώρους, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος για την επόμενη σύγκρουση και η κλιμάκωση μπορεί να προκύψει όχι μόνο από έναν συνειδητό σχεδιασμό, αλλά και από τη δυναμική των ίδιων των ανταγωνισμών.