Είναι η Ζωή εριστική; Αναμφίβολα. Είναι επιθετική; Το δίχως άλλο. Μοιάζει με δηλητηριώδη σκορπιό που κεντρίζει αναίτια; Ούτε συζήτηση αλλά. Το δηλητήριό της είναι επιδερμικό. Όποτε δε βυθίζεται επ' ολίγον στο θέμα , το κάνει φορώντας μάσκα οξυγόνου για να μην αποκοπεί της πραγματικότητας. Ότι προσβάλει είναι η επιφάνεια της θεσμοθετημένης κανονικότητας και σε καμία περίπτωση δεν ακουμπά την γενεσιουργό αιτία της. Από τον κτηνώδη καπιταλισμό αυτό που μάχεται είναι ο επιθετικός προσδιορισμός. Το κτηνώδης.
Το ότι πέσούσης της Σοβιετικής Ένωσης ο καπιταλισμός αποφλοιώθηκε και αποκαλύφθηκε ο σάπιος πυρήνας του, είναι κάτι που το καταπίνει αμάσητο. Όχι βεβαίως πως δεν το αντιλαμβάνεται. Είναι εξαιρετικά μορφωμένη και ο λόγος της δεν στερείται αποδεικτικών στοιχείων. Δεν πρόκειται περί της Λατινοπούλου ή του Βελόπουλου και του Νινιού. Ο όρος ανατροπή μοιάζει να έχει αφαιρεθεί από το λεξικό της οριστικά. Κι εκεί παίρνει ο πολιτικός ακροατής της τις αποστάσεις του. Το ξέρει και το κάνει συνειδητά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου