Αναφέρομαι στο Πασόκ του Ανδρέα Παπανδρέου όταν αυτό σε μια επταετία από την ίδρυσή του σάρωσε τον εκλογικό χάρτη της χώρας. Με σαφείς πολιτικούς διαχωρισμούς από την δεξιά και διαυγή την συστράτευσή του με τον λαό και την πατρίδα.
Εν τη πράξη και όχι ρητορικά.
Ξωπετάχθηκαν οι βάσεις του θανάτου που σήμερα απλώνουν το μαύρο πέπλο τους σε άπασα τη χώρα. Εκτός μιας.
Της Σούδας της πολυετούς δέσμευσης κατά τα πρότυπα του Γκουαντάναμο, απ' όπου εκπορεύτηκαν όλες οι απόπειρες δολοφονίας κατά του Κάστρο. Επί του Αντρέα οι δολοφονίες χαρακτήρων δια των στημένων ηθικών και οικονομικών σκανδάλων του βρώμικου 89.
Και ελάχιστα προ του θανάτου απέβαλλε τον Γιώργο Γεννηματά από του άμβωνα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Πασόκ. Γιατί; Επιστρέφοντας το ιστορικό αυτό μέλος του κινήματος των χημειοθεραπειών του εκ των Γκάνγκστερς, ανακάλυψε την συναίνεση με την δεξιά (!!) τα πολιτικά σύνορα με την οποία τα είχε ορίσει αυστηρώς και δια ροπάλου ο μεγάλος αυτός ηγέτης μας.
Η αναφορά στα κοινωνικά οικονομικά και πολιτικά αλλά και εθνικά επιτεύγματά του περιττή.
Οι μνήμες ακόμη νωπές. Το λαϊκό έγκλημα που διαπράττεται όλα τα χρόνια της απουσίας του, είναι απλώς η βίαιη ανατροπή των κανόνων δικαίου του, που όλοι κατέτειναν στην λαϊκή προστασία.
Το κείμενο της πολλαπλών συμβολισμών 3ης Σεπτέμβρη είναι άκρως αποκαλυπτικό
Αντανακλά και ενσωματώνει τις κοινωνικές δυναμικές και το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, αφού εγκολπώνει διαφόρων ειδών διαιρετικές τομές αλλά και δυναμικά ρεύματα. Κυρίως ότι στην συνέχεια βαπτίστηκε σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα κατά το οποίο:
Η συγγένεια με την αριστερά δεν υπονοήθηκε αλλά θεσμοθετήθηκε. Οπωσδήπότε ως προς τον αντιιμπεραλισμό την εθνική ανεξαρτησία και σειρά κοινωνικών ανεκπλήρωτων ονείρων. Εν αντιθέσει προς όλα εκείνα τα σύγχρονα σούργελα που υποδύονται το Πασόκ επειδή :
Το δικό μου Πασόκ αναγνώρισε την εθνική αντίσταση γιατί το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο δεν ήταν ΜΚΟ, όπως ο Διεθνισμός δεν είναι κοσμοπολιτισμός των πανελίστας , όπως η οικουμενικότητα δεν είναι παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού , όπως ο ανθρωπισμός δεν είναι οι γενοκτονίες των Ισραηλινών και η χειροπεδευμένη Δυτική δημοκρατία δεν είναι βιομηχανικό προϊόν άξιο εξαγωγής.
Είμαι περήφανος που υπήρξα μέλος του κι επίσης περήφανος που οι χημειοθεραπείες μου προεκτάθηκαν σε πολιτικές απόρριψης του Σημίτειου και των απογόνων του καρκινικού όγκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου