Το παρακολουθείς και τρέχεις για Ζανάξ. Τα νεύρα σου τσατάλια..Πιο σάπιος πεθαίνεις. Αισθάνεσαι πως πρόκειται για μαύρο χιούμορ. Γέλιο νευρικό. Του μασκαρεμένου θυμού. Έχει χάσει ο άλλος το παιδί του στα Τέμπη κι έχεις τον ελεεινό Φλωρίδη που αντί σιωπής και σεβασμού στην απώλεια του κοινωνικού του ανθού, υπόχρεώνει το στομάχι σου στην πέψη τοξικών ισχυρισμών..Ποιον τον Φλωρίδη που κάθε διάλογος μαζί του οφειλει να ξεκινά ως εξής: Φλωρίδη τσίμπα ένα αρχίδι. Δηλητηριάζεσαι όμως. . Πως τελικά όλοι οι πάλιάνθρωποι ενώνονται σαν τις σάπιες σταφίδες δεν ξέρω..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου