Με την προβολή αυτού του βίντεο τσάκωσα ένα δάκρυ στα μάτια μου.. Γιατί την έχω βιώσει εξ ολοκλήρου και πιστά τη σκηνή. Με τον εν ονόματι Αρης και τεραστίων διαστάσεων Γερμανό ποιμενικό μου. Μετά το διαζύγιό μου και δεδομένων των υποχρεώσεών μου έψαξα για ασφαλές κατάλυμα . Το βρήκα στην εκδότρια του οίκου Ωκεανίς Λουίζα Ζαούση.
Τον αγάπησαν τόσο που έγραψε η ίδια ένα βιβλίο υπό τον τίτλο Ο ΑΡΗΣ. Κάποια στιγμή μετά τέσσερα χρόνια βρέθηκα στην Εκάλη θέλησα να τον δω παρά το ότι γνώριζα πως αυτό θα με συνέτριβε συναισθηματικά.
Ήταν νύχτα σταμάτησα στην προηγούμενη γωνία και του σφύριξα συνθηματικά. Σεισμός !! Κόντεψε να γκρεμίσει τον μαντρότοιχο Βγαίνει στον δρόμο έντρομη η Λουίζα με βλέπει και στην αδυναμία της να τον ηρεμήσει του ανοίγει την πόρτα. Ορμά καλπάζοντας σαν θύελλα και πριν προλάβω να κινηθώ ακολούθησε το πανομοιότυπο σκηνικό που θα δείτε στο βίντεο.
Τον κερατά με πέταξε κάτω κι άρχισε δια της γλώσσας του να με κάνει μπάνιο κλαίγοντας και γρυλίζοντας ταυτοχρόνως Τα ζώα εν αντιθέσει με κάποια δίποδα τρέφουν συναΙσθήματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου