Στη χάση του μήνα τα γενέθλιά μου. Που εσείς συγκινητικά μου θυμίσατε.. πλημμυρίζοντας το μέσετζερ. Και τιμή μου Κάτι ξεθωριασμένες φωτό γιορτάζω σ' αραχνιασμένα συρτάρια κυρίως στο παραπλεύρως κομοδίνο. Αναπόφευκτες και κυρίως αδυσώπητες έτσι οι συγκρίσεις. Του ξεθωριασμένου παρόντος με την πολλά υποσχόμενη νεανική αυταπάτη της αφθαρσίας. Και πέρα και πάνω απ'΄όλα της κατάκτησης του Ησιοδικού νησιού των μακάρων. Αντ' αυτού στέκουμε άπαντες στην ξέρα της κτηνώδους νεοαταξίας και θυμόμαστε τα του κόσμου. Εκείνου του ανεκπλήρωτου ονείρου.. Σήμερα δεδομένης της παιδικής ορφάνιας μου -- ο γονιός μου εξορία-- θα θυμηθώ την τροφό μου. Την Κλειώ Δενάρδου. Που παράστεκε στην μητέρα μου όταν αυτή ήταν εξ υποχρέωσης -- για την συντήρησή μου-- απούσα. Και που όταν ένα βράδυ μετά πολλών ετών απουσίας την επισκεύτηκα --αναγνωρίσιμος--αιφνιδιαστικά στην μπουάτ που άπλωνε σαν χάδι την φωνή της, τα μάτια μας έσταξαν από δυο δάκρυα. Που αποκρυσταλλώθηκαν σαν μαργαριτάρια.. Για να τις αφιερώσω μαζί σας αυτή την μελωδία. Σας ευχαριστώ όλους κι έναν έναν προσωπικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου