Μου συμβαίνει το αναμενόμενο Συμφιλιώθηκα νομοτελειακά με τον θάνατο. Αν ήξερα την ημερομηνία του ραντεβού μου μαζί του θα του έκανα κατ' έτος γενέθλια. Μέρα χήμειο αύριο με τις σύριγγες επί εννιάωρο να χύνουν δηλητήρια στο σώμα μου, αλλά όπως επί των πρώτων σταδίων του οδυνηρού Μαραθωνίου μου, δεν έχω αγχωθεί. Γιατί αφ' ενός αν ο θάνατος θα είναι εκεί, θα με προστατέψει το καλό μου αστέρι και δεν θα πάω εγώ. Και αφ' ετέρου αν το αστέρι μου έχει-- σαν τον ελληνικό όχλο --σε χασμωδία πέσει, τότε καλά θα κάνω να πάω γιατί μας έχω σιχαθεί. (Εξαιρούνται οι αναγνώστες μου που είναι ούτως ή άλλως υποψιασμένοι αλλά: Αν και είμαστε πολλοί είμαστε σκόρπιοι) Και ως εκ τούτου καλλίτερα ακόμη και ένα άθλιο τέλος παρά μια άθλια δίχως τέλος ζωή.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου