Η ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

 Ή της σωστής πλευράς της ιστορίας αν θέλετε.. Που οι εγχώριοι τσανακογλείφτες της Κίμπερλι επιχειρούν από τηλοψίας την ανακατασκευή της. Ξεχνούν ή δόλια αγνοούν πως η Αμερικανική Βαβέλ τελεί υπό καθεστώς κοινωνικού αναβρασμού. 

 

. Και που σημαίνει την αδυναμία των να πείσουν περί του παγκόσμιου γεωπολιτικά ...μεγαλείου τους. Και κυρίως : Το εκ ..θεού αποσταλλέν πεπρωμένο της επί του κόσμου κυριαρχίας τους Με την κατρακύλα τους να είναι προφανής..

 

Κομπορρημονούν  έτσι για την συμπλήρωση 250 χρόνων ιστορίας αλλά: Υποδύονται τους τουρίστες σφυρίζοντας αδιάφορα εμπρός σε μια αδυσώπητη πραγματικότητα. 

Πως 29 αυτοκρατορίες προ αυτών καταστράφηκαν ιστορικά, δίχως να έχει απομείνει ούτε ίχνος τους. Με προτελευταία την Βρεττανία. Από την διάρκεια της οποίας απέχουν παρασάγγας.Αλλά και την Καρχηδόνα. Που μετά τον πρώτο πόλεμο ήταν μερικώς πληγωμένη.Μετά τον δεύτερο, απλώς κατοικίσιμη. Μετά τον τρίτο εξαφανισμένη από τους χάρτες..

Τι στο μεταξύ έχει μεσολαβήσει;  Η διεθνής επέκταση του ελεύθερου εμπορίου και των καπιταλιστικών σχέσεων στη βάση των οποίων επέτρεψε στους ανταγωνιστές της να αναπτυχθούν. Η πτώση της ακολούθησε τον λεγόμενο «νόμο Χέμινγουεϊ». Στο κλασικό του μυθιστόρημα Ο Ήλιος Ανατέλλει Ξανά (1926), ένας χαρακτήρας ονόματι Μάικ ρωτιέται πώς χρεοκόπησε και απαντά: «Στην αρχή σταδιακά, μετά ξαφνικά».

Κατά συνέπεια και επί του ερωτήματος αν οι ΗΠΑ διάγουν επί της εποχής μας το καθεστώς ενός γεωπολιτικού ναυαγίου; Η εικόνα του κυνικού και ακροδεξιού ψυχάκια και προέδρου τους Τραμπ, ταπεινωμένου ήδη από τον πόλεμο στο Ιράν, νομιμοποιεί την καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Μόνον που ο Τραμπ, είναι το αιτιατό και όχι το αίτιο. 

Η υπονόμευση της θέσης των ΗΠΑ στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης βασίζεται στη σχετική υποχώρηση του μεγέθους, της δομής και της δυναμικής της οικονομίας τους, λόγω εσωτερικών παραγόντων, αλλά και σε συσχέτιση με την άνοδο άλλων καπιταλιστικών οικονομιών. 

Η ομολογουμένη αδυναμία της δήθεν κυριαρχίας της  επί των ανά τον κόσμο αντιπάλων της , αλλά ακόμη και άσκησης ηγεμονικού ρόλου επί των ως τώρα βασικών συμμάχων της λεγόμενης «Συλλογικης Δύσης», μαζί και η εκτεταμένη εσωτερική πολιτική απονομιμοποίηση και φθορά του «αμερικανικού ονείρου», αποτελούν «αποδείξεις» αλλά και «μέτρα» της φθίνουσας πορείας.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΟ ΡΟΓΧΟ ΤΗΣ !!