Σε θέμα και ανάθεμα εξελίχθηκε η υπόθεση ενός μεγάλου τραγουδιού.
Του «Γιάννη του φονιά».
Υπό το έωλο και άκρως νομικίστικο επιχείρημα πως τα τραγούδια εγκολπώνονται απ’ όλους, αλλά δεν ανήκουν σε όλους, υποχρεώθηκε ο Μανώλης ο Μητσιάς σε μία καταστροφική σιωπή, ενώπιον χιλιάδων θεατών και ακροατών.
Κατά διαταγή τίνος;
Ενός άτεγκτου κληρονόμου που διαχειρίζεται την άυλη περιουσία του μεγάλου μας συνθέτη Μάνου Χατζηδάκι.
Πνευματικά δικαιώματα καλείται αυτή και όπως όλα τα εντός του καπιταλισμού πονήματα , αποτιμούνται σε χρήμα. Πρόκειται περί του σημείου μηδέν, από την θέση του οποίου και μετά, ξεκινά η καπιταλιστική παράνοια.
Ο .. «κληρονόμος» έντρομος προ της λαϊκής οργής που κραύγαζε «αίσχος» δήλωσε πως:
Η απαγόρευση δεν στρεφόταν προσωπικά εναντίον του Μανώλη Μητσιά και ότι οι συντελεστές γνώριζαν εδώ και μήνες πως η σχετική άδεια δεν είχε δοθεί.
Άδεια γιατί και επί ποίου;
Ενός καλλιτεχνικού πονήματος που κάρπισε στα γόνιμα χωράφια της λαϊκής ψυχής;
Και τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η αποδοχή των δικαιωμάτων της;
Είναι μήπως μέσα παραγωγής πλούτου από τους κατιόντες; Και αν ναι γιατί να μην προβάλλουν πνευματικά δικαιώματα και εκείνοι ή εκείνος από την δράση στην πραγματική ζωή του οποίου: Εμπνεύστηκαν οι δύο τεράστιοι δημιουργοί μας Γκάτσος και Χατζηδάκις;
Και βεβαίως ναι, .. ως προς την νομιμότητα των πνευματικών δικαιωμάτων δεδομένου πως σε κάθε διαφορετική περίπτωση, θα καταδικάζονταν στην κοινωνική απαξία οι συγγραφείς, οι συνθέτες, οι γλύπτες ακόμη ακόμη και οι δημοσιογράφοι που αποτυπώνουν την καθημερινότητα.
Επειδή αμειβόμενοι εξαγοράζουν από τον χασάπη – όχι των Οπεκεπέδων—τον μανάβη και φούρναρη την αξιοπρέπειά τους .
Αλλά οι κατιόντες τους σε τι ακριβώς συνεισέφεραν σε αυτό ώστε να προβάλλουν εσαεί απαιτήσεις πνευματικών δικαιωμάτων;
Ποιοι είναι οι κατιόντες του Δάμωνα και του Φειδία ώστε να προβάλλουν ισχυρές απαιτήσεις αμοιβών; Κι αν είναι οι Έλληνες που τους ανέθρεψαν, γιατί όπως παγκοσμίως καταξιωμένοι δημιουργοί δηλώνουν, δεν μας καταβάλλουν πνευματικά δικαιώματα;
(σε ποιους όμως στους κλαρινογαμπρούς ή στους γραφικούς χλιμίτζουρες της αστικοποιημένης βλαχιάς ; Γράφω και καμια μαλακία για να σκοτώσω τον χρόνο πριν αυτός σκοτώσει εμένα).
Κατά ποιο τρόπο επομένως να τιμολογήσεις την άυλη δημιουργία της οποίας το νόημα αποκτά σημασία μόνον όταν ο δημιουργός είναι εν ζωή; Γιατί αφού το δημιούργημα έφυγε από τα χέρια του και αγαπήθηκε από τον λαό, τότε αυτό πέρασε στην σφαίρα της λαϊκής κοινοκτημοσύνης.
Όλα τ’ άλλα είναι μπούρδες .. Μπούρδες κατσαρές..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου