Έχει συνταχθεί από τον Βαξεβάνη και το αναρτώ γιατί δίχως την δικαιοσύνη εκτελεστική εξουσία δεν είναι τίποτα πέραν μιας καλά οργανωμένης και θεσμοθετημένης λεηλασίας
Υπάρχει τελικώς απόδοση Δικαιοσύνης στην Ελλάδα; Την Τρίτη, 14 Ιουλίου, υπήρξε μία ακόμη αθώωση για μένα και το Documento. Δεν ήταν απλώς μια δίκη από τις πολλές. Στο εδώλιο με οδήγησε η πρώην Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνα Αλεβιζοπούλου, η Ανακρίτρια που είχε ασκήσει δίωξη εναντίον μου για τη Novartis.
Η Ανακρίτρια δηλαδή που με είχε οδηγήσει ένα βήμα πριν το Ειδικό Δικαστήριο, με κατηγορίες που δεν τόλμησε να μου αποδώσει ούτε αυτή η Προανακριτική της Βουλής που άσκησε διώξεις για την «σκευωρία Novartis».
Η κυρία Ανακρίτρια, έγραφε στο ανυπόστατο κατηγορητήριο ότι το Documento, δημοσίευε καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων πριν τις δώσουν, άρα η εφημερίδα και εγώ καθοδηγούσαμε τους μάρτυρες στη σκευωρία.
Φυσικά όπως καλά γνώριζε η Ανακρίτρια, τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε. Οι καταθέσεις που εμφάνιζε ψευδώς ως προδημοσίευση, είχαν δοθεί πριν από μήνες από τους μάρτυρες. Επιπλέον, όλοι αυτοί που εμφανίζονταν να καταθέτουν εναντίον μου για «σκευωρία», ήταν πρόσωπα που το Documento είχε αποκαλύψει πως ενέχονται σε διάφορες άλλες υποθέσεις κατά καιρούς.
Η Ανακρίτρια, εμφάνιζε μάλιστα τον Νίκο Μανιαδάκη, (πρώην προστατευόμενο μάρτυρα ο οποίος είχε κατονομάσει πολιτικά πρόσωπα ως υπεύθυνους του σκανδάλου αλλά μετά άλλαξε την κατάθεσή του) ως αξιόπιστο μάρτυρα, ενώ κατέθεσα ενώπιόν της ηχογραφημένες συνομιλίες στις οποίες ομολογούσε ότι ο Γιάννης Στουρνάρας και πολιτικοί, τον απειλούσαν και τον εκβίαζαν για να αλλάξει τις ενοχοποιητικές καταθέσεις του.
Η Κωνσταντίνα Αλεβιζοπούλου, αρνήθηκε να εξετάσει τον Μανιαδάκη κατ αντιπαράσταση μαζί μου ή να απαιτήσει απαντήσεις για τις απειλές που δέχθηκε.
Στην ανακριτική διαδικασία, παρότι κράτησε 22 μήνες, η Ανακρίτρια, απλώς υιοθέτησε τις κατηγορίες εναντίον μου. Χωρίς αποδείξεις. Αρνήθηκε ακόμη και να καλέσει στην Ανάκριση εκπρόσωπο του FBI, ο οποίος είχε ζητήσει επισήμως να την ενημερώσει για την υπόθεση.
Στο τέλος, δεν ικανοποίησε σχεδόν κανένα από τα αιτήματα που έκανα για ανακριτικές πράξεις και τα απέρριψε μία μέρα πλην κλείσει την υπόθεση για να μην μπορώ να προσφύγω στο δικαστικό συμβούλιο ώστε να τα ικανοποιήσω.
Ώρες αφότου η Αλεβιζοπούλου, άσκησε την χωρίς στοιχεία δίωξη εναντίον μου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αποκάλεσε στη Βουλή εγκληματία και συμμορίτη, αποκαλύπτοντας, με ένα ακόμη στοιχείο, ποια ήταν η πολιτική και όχι η δικαστική βούληση.
Κατά την απολογία μου, κατήγγειλα επίσημα τον τρόπο που λειτούργησε η Ανακρίτρια και έκανα δημοσιεύματα, παραθέτοντας όλα τα στοιχεία που αποκάλυπταν πως λειτουργούσε όχι για να βρει την αλήθεια, αλλά για να εναρμονιστεί εκ των πραγμάτων με τον Μητσοτάκη και το μένος του εναντίον μου. Το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, με αθώωσε παμψηφεί.
Το ίδιο και όσους είχε κατηγορήσει η Αλεβιζοπούλου για την υπόθεση «συνωμοσία Novartis» (η παραπομπή και καταδίκη του πρώην υπουργού Δημήτρη Παπαγγελόπουλου έγινε για λόγους άσχετους με τη Novartis). Παρ όλα αυτά η Αλεβιζοπούλου αντί να ζητήσει συγνώμη ή να σιωπήσει έστω, άρχισε να μου κάνει μηνύσεις και αγωγές.
Μήνυσε ακόμη και τον δικηγόρο μου Γιάννη Μαντζουράνη, γιατί έκανε δηλώσεις υποστηρίζοντας πως η διαδικασία ήταν προβληματική και η κατηγορία αστήρικτη. Ζητούσε και τα ρέστα, τόσο αυτή, όσο και ο σύζυγός της, πρώην Αρεοπαγίτης, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας, για να πιστοποιήσει πόσο βασάνισα την Ανακρίτρια. Το βάσανο ήταν ότι υποστήριζα το δίκιο μου και καταδείκνυα όσα έκανε και δεν έκανε.
Την Τρίτη λοιπόν, μετά από πολυήμερες συνεδριάσεις, το Μονομελές Εφετείο, με την Πρόεδρο Εφετών Ελένη Τσίτσιου με αθώωσε από όλες τις κατηγορίες, όπως άλλωστε και τον Γιάννη Μαντζουράνη και όλους τους δημοσιογράφους του Documento αλλά και τον εκδότη της «Δημοκρατίας» Γιάννη Φιλιππάκη.
Μετά την είδηση της αθώωσης, υπήρξαν χιλιάδες μηνύματα στα social media, αλλά υπήρξαν και ελάχιστα ειρωνικά που διατύπωναν δήθεν την ερώτηση «τώρα που σε αθώωσε η Δικαιοσύνη, είναι ανεξάρτητη, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα είναι εξαρτημένη και διεφθαρμένη;». Θέλω να απαντήσω σε αυτά τα σχόλια, γιατί στην δήθεν αθώα απορία που διατυπώνεται, κρύβεται όλη η ενοχή του συστήματος.
Ας τα ξεκαθαρίσουμε.
Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν είναι ανεξάρτητη. Το βλέπει και το ξέρει ο καθένας, το καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, το υποστηρίζουν όλα τα διεθνή παρατηρητήρια. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι ανεξάρτητη η Δικαιοσύνη, από τη στιγμή που η ηγεσία της και κατ επέκταση οι κομβικές λειτουργίες, αποφασίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δεν πιστοποιείται από τα συνέδρια μετά μπουφέ που εξυμνούν την ανεξαρτησία της, δεν αποδεικνύεται από τον κομπασμό των ανώτατων δικαστικών που φτάνουν στο σημείο να επιτίθενται ακόμη και στο θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επειδή τολμά να ελέγχει πολιτικά πρόσωπα.
Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, επιβεβαιώνεται ή διαψεύδεται από τον κάθε δικαστή και εισαγγελέα με τις αποφάσεις του. Από το κάθε δικαστήριο σε αυτή τη χώρα, σε κάθε μικρή ή μεγάλη υπόθεση. Τα υπόλοιπα είναι βολικές θεωρητικές κατασκευές, για να καλύπτεται το πρόβλημα.
Επίσης οι κατά καιρούς δηλώσεις πολιτικών «έχω εμπιστοσύνη στην ανεξαρτησία της Ελληνικής Δικαιοσύνης» αποτελούν την υποκρισία αυτού που θέλει να διαιωνίζει το πρόβλημα της πολιτικής εξάρτησης της Δικαιοσύνης. Το «έχω εμπιστοσύνη» απλώς δηλώνει «σας εμπιστευόμαστε γιατί ξέρετε ποιος σας τοποθέτησε εκεί που σας τοποθέτησε». Η απόφαση του δικαστηρίου που κονιορτοποίησε τις κατηγορίες της μηνύτριάς μου, δείχνει πως υπάρχουν έντιμοι δικαστές που στηρίζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Η Πρόεδρος Ελένη Τσίτσιου, αποφάσισε με βάση τα στοιχεία και την αλήθεια. Θα μπορούσε να υποπέσει στο λάθος της «ασυνείδητης μεροληψίας» και να δικαιώσει τους κατηγόρους μου που υπήρξαν συνάδελφοί της και ανώτατοι δικαστικοί.
Θα μπορούσε να επιχειρήσει πάλι ασυνείδητα, κάποιον συμψηφισμό, καταδικάζοντάς με για κάποια από τις κατηγορίες και να ικανοποιήσει και τη συνάδελφό της. Δεν το έκανε. Έκρινε με βάση τα στοιχεία, την αλήθεια και την ηθική. Δεν φοβήθηκε ούτε αυτούς που θα με ήθελαν καταδικασμένο συκοφάντη, ούτε τους συναδέλφους της που πιθανόν να μην της πιστώσουν την απαιτούμενη και κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη. Υπήρξε όμως και μια άλλη γενναιότητα στην απόφαση.
Σε αντίθεση με την Εισαγγελέα Αλεξία Σταλίδου που ζήτησε την καθολική μου καταδίκη, και θεωρούσε αδιανόητη την κριτική που άσκησα στην Αλεβιζοπούλου, η κυρία Ελένη Τσίτσιου με την απόφασή της, θυμίζει ότι οι δικαστές είναι δημόσια πρόσωπα υψηλής ευθύνης, που εξαιτίας αυτού ακριβώς του ρόλου τους πρέπει να κρίνονται. Ο ευαίσθητος ρόλος του δικαστή, δεν είναι επιχείρημα για να μένει ανέγγιχτος και κρυπτόμενος πίσω από αποφάσεις, αλλά αντιθέτως τον καθιστά κρινόμενο και διάφανο.
Έχω την πεποίθηση ότι δικαστές με το θάρρος της γνώμης και το νομικό και ηθικό ανάστημα υπάρχουν πολλοί. Το επιβεβαιώνει άλλωστε η προσωπική δικαστική μου πορεία των δεκάδων έως εκατοντάδων αθωώσεων.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η λειτουργία τους, χάνεται ή αναιρείται από το ρόλο που έχει η πολιτικά τοποθετημένη ηγεσία των Ανώτατων Δικαστηρίων. Είναι αυτή που καθορίζει το πώς τελικώς θα λειτουργεί η Δικαιοσύνη, ανεξάρτητα από το πόσο έντιμοι είναι οι δικαστές.
Το αποδεικνύουν όλες οι μεγάλες υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος. Όλοι βλέπουμε και ζούμε τη διαφθορά, όλοι το γνωρίζουμε ως πρόβλημα, αλλά περιέργως δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι. Μόνο διαφθορά απρόσωπη και κυρίως ατιμώρητη.
ΥΓ: Υπάρχουν πληροφορίες, πως μετά την αθωωτική απόφαση, διάφοροι κύκλου αναζητούν πρόθυμο Εισαγγελέα για να την προσβάλει νομικά. Θα τους πρότεινα να διδαχθούν από την Ιστορία και όχι τον εντολέα τους. Και την προσωπική μου, όχι μόνο τη γενικότερη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου