Τρέφω εμπειρίες της τρυφερής αυτής σκηνής .Γιατί ο γερμανικός ποιμενικός είναι από τα πλέον ευφυέστερα τετράποδα. Θυμάμαι τον Άρη μου να επιτρέπει την παροχή του τελευταίου ημερήσιου γεύματος σε γαλα του μεσαίου μου γιου, ως την στιγμή που ο γιος μου έκλεινε τα ματάκια του. Μετά δεν επέτρεπε την είσοδο στο δωμάτιό τους σε κανέναν. Θα έπρεπε νάχεις μεγάλα αποθέματα σε κουράγιο και θράσος για να το κάνεις..Βγαίναμε το πρωί στην αυλή για τον καφέ μας κι ο Αρης ήταν στο κατόπι του μικρού. Προέβλεπε τον κίνδυνο και τον απέτρεπε εμποδίζοντας τον γιο μου να κατευθυνθεί προς αυτόν.. Αν σας πω ότι ο Άρης τον ανέθρεψε ίσως να μην υπέρβάλλω..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου