Αγοράκι και μάλιστα καλός μπαλαδόρος υπήρξα ως παιδί.. Η εισαγωγή προκειμένου να μ' εμπιστευτείτε σε ότι πάρω θέση. Θεωρώ την γενιά μου εξαιρετικά τυχερή γιατί συνέπεσε με την ύπαρξη του Μαραντόνα και κυρίως του τρισδιάστατου ΜΕΣΙ. Ποιος Ρονάλντο και κάθε παπάρας που προβάλλεται στην αγωνιώδη επιχείρηση των ΜΜΕ να στήσουν ένα αντίπαλο δέος.. Το άτομο είναι μια ομάδα μόνος. Ελίσσεται σαν χέλι με την μπάλα κολλημένη στα πόδια του..
Την ίδια στιγμή που οι αντίπάλοι δεν ξέρουν τι να την κάνουν ακόμη και αν έχουν την κατοχή της. (όταν έπαιζα τους έλεγα κρύψτε τη στο σωβρακάκι σας ..) Χάρμα ειδέσθαι. Θυμάμαι όταν πήγα στο Καμπ Νου, τα ηχεία του τεράστιου σταδίου πέντε λεπτά προ του αγώνα της αγαπημένης μου Μπάρτσα να ενημερώνουν τους φιλάθλους από ποιες χώρες είναι η καταγωγή των παρόντων οπαδών. Κι αφού είπαν καμιά δεκαριά έφτασαν σ εμάς και το στάδιο σείστηκε όλο. Ξεσηκώθηκε χειροκροτώντας όρθιο. Άργησαν να καταλάβουν πόσο ξεφτίλες είμαστε.. Μέσι και ξερό ψωμί.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου