Γιώτα Ιωαννίδου
Ακούμε συχνά για «σύγχρονες, επικερδείς επενδύσεις» και «ορθή διαχείριση του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς». Εύηχες λέξεις για μια πολιτική που βιάζει και καταπατά, που καθιστά ιστορικούς τόπους και κοινωνικά αγαθά πεδία επιχειρηματικών κερδών και τόπους επίδειξης πλούτου και εξουσίας.
΄Εχει πολιτισμό σήμερα η τάξη της ιδιωτικής ιδιοκτησίας εκτός από την επιδίωξη «ιδιοκτησίας» του πολιτισμού; Ανοικτές είναι ακόμα οι πληγές στην καταματωμένη Γάζα, που ο Τραμπ ήθελε να κάνει Ριβιέρα σκοτώνοντας τους κατοίκους της∙ παρόμοια σχέδια εξελίσσονται στη γειτονική Αλβανία.
Η οικογένεια Τραμπ-Κούσνερ με ντόπιους ολιγάρχες και ανά τον κόσμο δισεκατομμυριούχους, έχουν ξεκινήσει να περιφράσσουν τη νήσο Σαζάν. Στην Ελλάδα ζεύγος επώνυμων δεξιώνεται καλεσμένους για το γάμο του, με φουα γκρά και σαμπάνια, στον προμαχώνα της Ζεματίστρας, στο Νιόκαστρο της Πύλου.
Ενώ στην «ανάπλαση του Ελληνικού», υψώνεται ο Riviera Tower, το ψηλότερο κτήριο της χώρας με πολυτελή διαμερίσματα, «μια καμπουριασμένη φιγούρα που μολύνει με τη σκιά της την Ακρόπολη, την πρωτεύουσα, το θαλάσσιο μέτωπο… ως τεχνητή στύση ευνούχου, ένα τεράστιο μεσαίο δάκτυλο σηκωμένο προς τους κατοίκους του λεκανοπεδίου σύγχρονους και παρελθόντες», όπως το χαρακτήρισε εύστοχα ο Θωμάς Τσαλαπάτης στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Φυσικά όλα αυτά και πολλά άλλα που έγιναν ή προγραμματίζονται ανά την Ελλάδα, από τα κυβερνητικά χείλη και όλο το αστικό προσωπικό χαρακτηρίζονται ως καινοτομία, «σύγχρονη, επικερδής επένδυση και ορθή διαχείριση του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς».
Εύηχες λέξεις για μια πολιτική που βιάζει και καταπατά, που καθιστά ιστορικούς τόπους και κοινωνικά αγαθά όχι μόνο πεδία επιχειρηματικών κερδών αλλά και τόπους επίδειξης πλούτου και εξουσίας, εν τέλει κενότητας… αλλά και σημάδι της αστικής πεποίθησης ότι όλα τους ανήκουν, σε έναν κόσμο που τελικά απλά …τους φιλοξενεί και τους ανέχεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου