Δυο σκυλιά είχα στην ζωή μου. Τώρα κανένα γιατί οι δονήσεις από τον πόνο της απώλειας ήταν οδυνηρές. Έναν γερμανό ποιμενικό κι ένα Ροντβάιλερ. (φωτο)Ο γερμανός όμως ήταν και είναι απο τις πιο έξυπνες ράτσες Μου είχε σώσει τον μεσαίο μου γιο δυο φορές. Μια στην Φοινικούντα απο πνιγμό και μια από επικίνδυνη πτώση. Φύλακας άγγελός του είχε γίνει. Κάθε φορά που διασταυρώνομαι με εικόνες ως αυτές που ακολουθούν, συγκινούμαι. Γιατί τον θυμάμαι.Όταν μετά τον χωρισμό έμεινα μόνος, η ασυναρτησία των ωραρίων και των αποστολών της δημοσιογραφικής απασχόλησης δεν μου επέτρεψε να τον κρατήσω. Τον έδωσα έτσι στην Λουΐζα την Ζαούση που είχε τον εκδοτικό οίκο Ωκεανίς. Μετά τέσσερα χρόνια αποφάσισα περνώντας από την Εκάλη να τον επισκεφθώ.
Και του σφύριξα συνθηματικά δύο τετράγωνα από το σπίτι της φίλης μου. Λίγο έλλειψε να γκρεμίσει όλο το σπίτι. Βγαίνει η Λουΐζα με βλέπει και τον απελευθερώνει. Αρχίζει το θηρίο αυτό και καλπάζει σαν άλογο και πέφτει με όλο το βάρος του πάνω μου.Πέφτω κάτω ευτυχώς γελώντας γιατί η γειτονιά που στο μεταξύ είχε βγει έξω είχε τρομάξει. Κι αρχίζει η ...σπάτουλα μέσα στα κλάματά του. Μπάνιο μ εκανε ο κερατάς.Να γιατί τώρα δεν έχω κανένα σκυλί. Γιατί τα ζώα έχουν συναισθήματα. Εμείς όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου