Όχι αρνουμαι να σχολιάσω οτιδήποτε για το νέο και με νωπό ακόμη το χώμα του τάφου του, κορίτσι, τη Μυρτώ. Προηγήθηκαν άλλωστε αυτής η Πισπιρίγκου η Μουρτζούκου με την λίστα αυτή να είναι μακριά.
Γιατί και η Μουρτζούκου όσο και η Πισπιρίγκου περι θυμάτων επρόκειτο.
Η πρώτη γιατί ανατράφηκε σαν απροστάτευτο αλητάκι και η δεύτερη γιατί γενοβολούσε παιδιά, όχι επειδή είχε αποθέματα αγάπης γι αυτά, αλλά γιατί δια του εκβιασμού αυτού πίστευε πως θα κρατούσε τον ανεύθυνο σύζυγό της.
Διαφορετική επιδερμικά είναι ωστόσο η περίπτωση της Κεφαλονίτισσας.
Ζούσε ένα νησί και γιατί όχι έναν τόπο ολόκληρο που χρηματιστηριακά η μετοχή της ζωής είναι στο ναδίρ της. Με τους παίκτες έτσι να την τζογάρουν στην καπιταλιστική τσόχα παίζοντας τα ρέστα τους για την εύκολη επιβίωση.
Έτσι ένα κατά κυριολεξία όμορφο και παιδί, δίχως εμπειρίες σύγκρισης και αναφοράς, μπλέχτηκε στα οξειδωμένα γρανάζια των ..περιπατητών της νύχτας και μίσθαρνων οργάνων της καθεστωτικής τάξης.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα. Ακόμη και ο θάνατος. Γιατί ;
Επειδή το επιτελικό κράτος βλέπει τον λαό από τόσο ψηλά, ώστε δεν έχει εικόνα του ζόφου που βιώνει.
Οι οιμωγές του δεν το αγγίζουν τόσο ψηλά που στέκει. Και σαρώνει τα πάντα στη βάση των νόμων της ζούγκλας. Ο ισχυρότερος επιβιώνει. Οι άλλοι στον σκουπιδοφάγο του πολιτισμικού μας νεροχύτη.
Εκεί έστειλαν και την Μυρτώ.
Αν έτσι ψάχνετε να τιμωρήσετε κάποιον, είναι αυτός που σχεδίασε τα εγκλήματα αυτά. Και δεν είναι άλλος από το κράτος του κανιβαλικού καπιταλισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου