Σήμερα θ' αφήσω κάποια τραγούδια να μιλήσουν ανθ' ημών και δεν εννοώ τον Γουλιμή.Κάποιες επιθετικές μελωδίες που δεν μπορεί παρά να συντέθηκαν κάτω από το καθεστώς μιας πρωτοφανούς κοινωνικής οργής. Προς ώρας βουβής προσχηματικά εκδηλωθείσας για τις παράπλευρες απώλειες. Του κοινωνικού μας ανθού στα Τέμπη. Του παραγωγικού μας στην Μάνδρα και στη Μάκρη. Του στρατιωτικού μας στην Λιβύη που έχει παντελώς λησμονηθεί. Πρόκειται για το αιτιατό για να συγκαλυφθεί το αίτιο. Της επανάκαμψης της καπιταλιστικής σφοδρότητας δια μέσου των ...Αγορών. Δηλαδή τις τράπεζες για τις οποίες ένας εκ των Αμερικανών προέδρων είχε πει πως: Αν ο λαός ήξερε πως λειτοργεί το νομισματικό σύστημα θα μας είχε πάρει τα κεφάλια από την επομένη το πρωί.. Γι αυτή τη μέρα ζω..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου