Ματαίως επιχειρώ να εντοπίσω έστω και έναν εξ όσων διαφέντευσαν τον κόσμο αυτό που: Να μην παραιτήθηκε ή καταδιώχθηκε υπό το βάρος αυτού του εγχώριου μεγέθους εγκλημάτων.
(Τέμπη, Οπεκεπε, Υποκλοπές, Ασιτία, Φωτογραφικές διατάξεις Πολεμική εμπλοκή και η λίστα ουκ έχει άκρη)
Κι επειδή η απάντηση είναι εκ προοιμίου αρνητική, καταφεύγω στην πολιτική ψυχολογία από τις επιφυλλίδες του Γιουνγκ. Για να εξηγήσω την κοινωνική απάθεια, αφού:
Η αναισθησία τόσο του πρωθυπουργού – είναι στο DNA του— όσο και εν τω συνόλω του πολιτικού προσωπικού της δεξιάς μοιάζει δεδομένη. Κι αυτό που υπολείπεται είναι ένα και μοναδικό:
Πως μια κοινωνία χύνει τόνους δακρίων υπό την επιρροή μιας τηλεοπτικής μυθοπλασίας και μένει παγερά αδιάφορη εμπρός στην εξαθλίωση και τον θάνατο φυσικών προσώπων!!
Και τι βρήκα νομίζετε.
Πως ο πολιτικός καθωσπρεπισμός που μας πουλά το σύστημα, είναι μια οργανωμένη αδιαφορία με την οποία εκόντες άκοντες έχουμε συμφιλιωθεί.
Εγώ όμως όχι και ως εκ τούτου. Άντε πνιγείτε καρακόλια γιατί το άντε γα@μ#θείτε είναι ευχή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου