«Θέλω να ναυαγήσω στο κορμί μου και να μην με βρει κανείς κι αν με βρουν θα είμαι νεκρή από έρωτα!! Και ναι λοιπόν οι άνθρωποι πεθαίνουν ακόμη και στην ψηφιακή εποχή από έρωτα.. που ανακάλυψαν την ύπαρξή του όταν σήκωσαν κάποτε το βράχο του κυνισμού και της υποκρισίας και φωτίστηκαν από την αισιοδοξία του. Όμως τον έχασα γιατί να υπάρχω;» Το διάβασα κάπου στο τικ τοκ και διερωτώμαι .. Συγκινήθηκε κανείς από την κραυγή απελπισίας; Έψαξε μήπως κάποιος ν αναζητήσει τι απέγινε αυτό το κορίτσι; Ή ο ιστότοπός της δέχεται επί ματαίω (καταλαβαίνετε τι εννοώ αλλά δεν θέλω να το βάλω στο στόμα μου) ακόμη καλημεροκαλησπέρες από τους καλημεροσπερατζήδες και είσαι θεά και άλλα τέτοια ευάερα και ευήλια.. Ρε συνέλθετε. Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω όχι εδώ μέσα.. Την άλλη στη Κεφαλονιά όπου η πρέζα δίνει και παίρνει --- ξέρω τι γράφω ο αδελφικός μου φίλος που έχασα ο μουσουργός Κώστας Ευαγγελάτος από την Κεφαλονιά καταγόταν εκεί ήταν το πατρικό του και διακόπευα συχνά συχνά εκέι--- την άδειασαν σαν ένα σακί με πατάτες πάνω σε ένα τοιχείο για να μην βρουν μπελάδες!!Καπιταλιστικη φρικη.. Ο θάνατός σου η ζωή μου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου