Σε προηγούμενη ανάρτησή μου έτσι στα ξεκούδουνα αναφέρθηκα στο Σύνταγμα της ελβετίας που: Δίνει το δικαίωμα της προσφυγής στις κάλπες δια δημοψηφισμάτωων ακόμη και αν κλάνει ο γάιδαρος. Πολλώ δε μάλλον όταν στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορά τη μορφή του χρήματος.
Όχι δεν είναι των συνηθειών μου να δρέπω δάφνες άλλων. Η πρώην μου σύζυγος η γιατρός διαθέτει και ελβετική υπηκοότητα και από τις συχνές επισκέψεις γνωρίζω τη χώρα καλά
Παίρνοντας έτσι βοήθειες και από διαδικτυακό φίλο, θυμίζω πως: Προ μόλις τεσσάρων ημερών, οι πολίτες της Ελβετίας προσήλθαν στις κάλπες για μια σειρά ομοσπονδιακών δημοψηφισμάτων. Ανάμεσα στα ζητήματα που τέθηκαν σε ψηφοφορία βρέθηκε και το μέλλον των μετρητών στο ελβετικό νομισματικό σύστημα. Ώπα!! Όστις θεωρεί πως δεν ελέγχεται απολύτως από το δημόσιο πλανάται πλάνην οικτρά.
Η συζήτηση αφορούσε την πιθανότητα συνταγματικής κατοχύρωσης της πρόσβασης σε τραπεζογραμμάτια και κέρματα.
Η διαδικασία ξεκίνησε μέσω της λεγόμενης λαϊκής πρωτοβουλίας. Στο ελβετικό πολιτικό σύστημα οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να προτείνουν τροποποίηση του Συντάγματος, εφόσον συγκεντρώσουν τουλάχιστον 100.000 έγκυρες υπογραφές.
Στην περίπτωση της πρωτοβουλίας για τα μετρητά συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 136.000 υπογραφές, γεγονός που οδήγησε υποχρεωτικά το θέμα σε πανεθνικό δημοψήφισμα.
Στο δημοψήφισμα τέθηκαν δύο προτάσεις. Από τη μία πλευρά βρισκόταν η αρχική πρωτοβουλία πολιτών που ζητούσε αυστηρή συνταγματική κατοχύρωση της ύπαρξης φυσικού χρήματος. Από την άλλη πλευρά υπήρχε η αντιπρόταση της ελβετικής κυβέρνησης και του κοινοβουλίου, η οποία επίσης προέβλεπε θεσμική προστασία των μετρητών, με διαφορετική διατύπωση.
Δεν ξέρω αν πιάσατε το υπονοούμενο. Εκεί το δημοψήφισμα δεν είναι γρίφος και οι ακροβατικές κυβιστήσεις τύπου Τσίπρα απαγορεύονται ρητώς και δια ροπάλου.
Στο τελικό αποτέλεσμα η αρχική πρωτοβουλία δεν εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Ωστόσο εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία η κυβερνητική αντιπρόταση, η οποία προβλέπει ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση οφείλει να διασφαλίζει την πρόσβαση των πολιτών σε τραπεζογραμμάτια και κέρματα και να εγγυάται τη διαθεσιμότητα μετρητών στο ελβετικό νομισματικό σύστημα.
Το αποτέλεσμα ερμηνεύεται ως σαφής επιλογή της ελβετικής κοινωνίας υπέρ της διατήρησης του φυσικού χρήματος σε μια εποχή όπου οι ψηφιακές πληρωμές επεκτείνονται ραγδαία. Πολλοί υποστηρικτές των μετρητών υποστηρίζουν ότι αποτελούν βασικό στοιχείο οικονομικής ελευθερίας και προστασίας της ιδιωτικότητας, καθώς οι συναλλαγές μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς ψηφιακή καταγραφή από τράπεζες ή άλλα συστήματα.
Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς συμπίπτει χρονικά με τη συζήτηση για την εισαγωγή του ψηφιακού ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η συζήτηση αυτή αφορά τη δημιουργία ενός κρατικού ψηφιακού νομίσματος που θα λειτουργεί παράλληλα με τα σημερινά μέσα πληρωμών.
Στην Ελλάδα ισχύει ήδη περιορισμός στη χρήση μετρητών στις συναλλαγές. Με βάση τη φορολογική νομοθεσία, πληρωμές άνω των 500 ευρώ μεταξύ ιδιωτών και επιχειρήσεων πρέπει να πραγματοποιούνται μέσω τραπεζικού μέσου πληρωμής, όπως κάρτα ή τραπεζική μεταφορά.
Και ως προς την εγκυρότητα του αποτελέσματος να σημειώσω ότι στην Ελβετια οι εκλογές δεν διεξάγονται από μια ιδιωτική εταιρία τύπου Singular. όπως στην ελλάδα γι αυτό και το αποτέλεσμα ουδείς το αμφισβητεί. Η διαδικασία είναι πλήρως δημόσια και αποκεντρωμένη.
Η καταμέτρηση των ψήφων πραγματοποιείται στους δήμους από τις τοπικές εκλογικές αρχές. Τα αποτελέσματα μεταφέρονται στα καντόνια, τα οποία έχουν την ευθύνη της συγκέντρωσης και της επαλήθευσης των δεδομένων. Στη συνέχεια δημοσιεύονται σε εθνικό επίπεδο από την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία της Ελβετίας, η οποία αποτελεί τον αρμόδιο δημόσιο θεσμό για τις εκλογικές διαδικασίες και τα δημοψηφίσματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου