Δεν είμαι επαΐων.. Ουδέποτε έχω απασχοληθεί με την μούφα γιορτή της επίσημης πρέζας που καλείται Όσκαρ Το μαλακίας παραλείπεται ενώ κατά τις πλείστες των περιπτώσεων όφειλε απο το Χόλυγουντ να είχε επενδυθεί..
Αντιθέτως αυτού είναι οι πρωταγωνιστές της μεγάλης οθόνης που ενδύονται το πιο ψεύτικο χαμογελαστό τους πρόσωπο, το πιο ακριβό outfit που έχουν στην καρμπαρόμπα τους και ελπίζοντας στο τέλος της βραδιάς να ακούσουν το όνομά τους από τη σκηνή.
Μα όταν οι διοργανωτές τους γράψουν στ' αρχίδια τους τότε αυτό σκοτεινιάζει σαν τις μανιάτισες μοιρολογίστρες που κλαίνε στις κηδείες επ' αμοιβή.
Γιατί έτσι να σκοτώσω πολυτιμο χρόνο από την ζωή τούτη τη δόση και να σταθώ ημίκλιντρα στο κρεβάτι μου (εργένης είμαι στην κρεβατοκάμαρα έχω την τηλεόραση ως χαπάκι για τον ύπνο ) προκειμένου να παρακολουθήσω ένα σενάριο παιχνιδιού από τα πριν στημένο και ξεπουλημένο;
Γιατί ανέμενα οι διοργανωτές να κάνουν την έκπληξη. Πως; Να στήσουν ένα σκηνικό διαδήλωσης με τα άντε γαμίσου ψυχάκια να πηγαίνουν και νάρχονται με ..κινηματογραφική ταχύτητα επί παραδείγματι. Ή να ξεπετιέται αυτή η κούκλα (έχω αδυναμία στις μελαχρινές ) η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς με τσεμπέρι ή μπούργκα επι κεφαλής και όπως τη γέννησε η μάνα κατά τα ρέστα.
Τίποτα απ' όλ' αυτά δεν συνέβη Βγήκαν στην φόρα κόκκινα χαλιά βγήκαν στη φορα απαστράπτουσες ενδυματικές επιλογές, ένα τσούρμο από μπάτσους που ο Τραμπ ειχε στείλει καλού κακού αλλά εκπλήξεις καμία. Κι όχι τίποτ' άλλο απογοητεύθηκαν κι όλοι όσοι παγκοσμίως περίμεναν να δουν τ' αστέρια τους για να έρθουν σε οργασμό.. Βολευτείτε τώρα μαλάκες μ' ότι υπάρχει πρόχειρο δίπλα σας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου