Συγχωρείστε μου και τις προσωπικές αδυναμίες. Σαν σήμερα, στις 14 Μαρτίου 1913, στην οδό Πλουτάρχου 13 στο Κολωνάκι, γεννήθηκε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο αληθινός άρχοντας της ελληνικής κωμωδίας από κοινού με τον Χρόνη Εξαρχάκο.
Που ο γιος του ο Δημήτρης ένα εξαίρετο παιδί φίλος κουμπάρος και μόλις προ τριών μηνών διαγραφείς από τον χάρτη των εν ζωή ψυχών, (γιατί ρε π$&στη μου παίρνει τα καλλίτερα παιδιά, ανεξαρτήτως των πολιτικών μας διαφορών εξαιρετικός άνθρωπος και συνάδελφος ) μου βάφτισε τον πρώτο μου γιο τιμώντας μέχρι κεραίας την έννοια του νονού (στη φωτό η πρώην σύζυγος ο Δημήτρης η κορούλα του ο Γιάννος μου και η Βίκυ η σύζυγος του Δημήτρη. Λείπει ο Λάμπρος που μας πείραζε ιδία εμένα με το φωτογράφε φωτοχάλια μας έβγαλες με δυο κεφάλια!!)
Ο πατέρας του τώρα που βεβαίως είχα όσο πρόλαβα να ζήσω ήταν ένας καθαρόαιμος bon viveur, ένας άνθρωπος που έμοιαζε να βγήκε από σελίδες μυθιστορήματος, με ζωή γεμάτη ρομαντισμό, κοσμοπολίτικη αύρα και μεγάλες επιτυχίες.
Επιβλητικός στην παρουσία, αριστοκρατικός στο βλέμμα και στον τρόπο, είχε εκείνη τη σπάνια στόφα που μεταμόρφωνε κάθε του εμφάνιση σε γεγονός. Στο θέατρο και στον κινηματογράφο πέτυχε κάτι μοναδικό καθώς ένωσε το κύρος του αριστοκράτη με την εκρηκτική δύναμη της κωμωδίας. Με μια μόνο ματιά, με ένα ύφος αυστηρό που αμέσως μετά λυνόταν σε απολαυστική ειρωνεία, μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή και να παρασύρει το κοινό σε αβίαστο γέλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου