Αυτό θέλω να το δω… Τις χερσαίες επιχειρήσεις εννοώ. Θα είναι πολλοί οι Αμερικανοί που θα επιστρέψουν σε ξύλινα παλτά.
Οι πόλεμοι συχνότατοι εκεί και οι δημοσιογραφικές αποστολές το ίδιο. Στη πλάτη της παραλίας είναι μια πεδιάδα περίπου είκοσι χιλιομέτρων. Και σε ύπτια στάση το κορμί φαίνεται όπως το σπυρί που έχει αποστηματοποιηθεί επί ενός άνυδρου σώματος.
Πολλω δε μάλλον τα μηχανοκίνητα οπλοφόρα.
Και οι αόρατοι Ράμπο πέρασαν στην ανεργία από την αποβιομηχάνιση της χώρας τους.
Στα τυφλά να χτυπούν οι Ιρανοί κάποιους θα πετύχουν. Χώρια που κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων Ιράν – Ιράκ αποδείχθηκαν εξυπνότατοι και σκληροί πολεμιστές.(οι μουλάδες – παπάδες δηλαδή—είναι αλλού. Σε όλα τα ακροατήρια των επιστολών του Ιησού θα τους βρείτε!!)
Κι ο πόλεμος δεν είναι Χόλυγουντ.
Πίνει αίμα. Αίμα φρέσκο, ζεστό.
Αν συμβεί αυτό πολύ θα ήθελα να ταξιδέψω στην μητρόπολη του καπιταλισμού. Για να δω το είδος της υποδοχής που θα τύχουν οι νεκροί και οι τραυματίες.
Και το χείριστο. Πότε θα μάθουν επιτέλους οι σύγχρονοι μεγαλέκοι πως προκαλούν την συσπείρωση αντί της αποσυσπείρωσης του καθεστώτος ;
Όσο χτυπάς το καρφί τόσο αυτό μπήγεται πιο βαθιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου