Ένα πανί είναι που ο λαός δίνει την αξία του
Ανέξοδες κορώνες για τη σημαία από πολιτικού «άμβωνος. Εκατοντάδες οι καταναλωσθείσες ύβρεις όσων πάντί τρόπω την ευτέλισαν σε βαθμό κακουργήματος ..Κι όμως:
Ούτε οι της πρώτης μπαρουτοκαπνισμένης εθνικής συνέλευσης των Ελλήνων επινοητές της, δεν θα την υπερασπίζονταν τόσο αν ζούσαν.
Γιατί η σημαία δεν ήταν μία κατά τα χρόνια του λαϊκού ξεσηκωμού. Και κυρίως σε τίποτα δεν έμοιαζε της σημερινής. Κυανούν και λευκό σε επαμειβόμενες ρίγες.
Άσπρο κόκκινο μαύρο ήταν τα χρώματα της Φιλικής εταιρίας. Με τον αναγενόμενο Φοίνικα στο κέντρο τους. Οι υπόλοιπες και επονομαζόμενες μπαϊράκια, ένα χαρμάνι χρωμάτων και σχηματικών χαρακτηριστικών. Μέχρι και οι εκκλησιαστικές ενορίες είχαν σημαίες δικές τους!!
Οι μεταμορφώσεις που υπέστη αυτή προϊόντος του χρόνου ήταν ίση της ποσότητας του αίματος που χύθηκε για την υπεράσπισή της. Κι Όμως ναι..
Πρόκειται πάντα περί ενός πανιού και την αξία του την δίνει ο λαός.
Γιατί στην αντίθετη περίπτωση τα ερωτήματα που τίθενται και αρχής γενομένης του τι συμβολίζει αυτό το πανί είναι πολλά και σοβαρά.
Μια χώρα; Το κράτος Βαβέλ από τα φεστιβάλ των πολυεθνικών; Ένα Έθνος ομόγλωσσο και ομοδοξα αμιγές; Μια κάστα λακέδων της άρχουσας τάξης; Μια χούφτα ολιγάρχες; Ή μήπως έναν λαό.
Ποιον δηλαδή εκπροσωπούσε η σημαία όταν η στρατιωτική δικτατορία των θεατρικών καρακιτσαριών του Παναθηναϊκού Σταδίου ισοπέδωνε την δημοκρατία; Ή μήπως τους μάρτυρες που είχαν διέλθει των κολαστηρίων του Θεοφιλογιαννάκου στα ΕΑΤ ΕΣΑ.
Και κυρίως συμβόλιζε τι όταν ο αρχιπραξικοπηματίας απέσυρε το 1968 από την Μεγαλόνησο τη ταξιαρχία αποτροπής κάθε αποβατικής διάθεσης ή σκέψης των Τούρκων ιμπεριαλιστών;
Και εν τέλει:
Υπό ποια λαϊκή αρχή και σημαία εντέλλονταν να υπογράψουν την μνημονιακή παράδοσή μας, από το Καστελόριζο ως το Ζάππειο τη Ρηγίλλης και τη Κουμουνδούρου όταν:
Κατά την γνωστή διάταξη του ΟΗΕ οι κρατικές περιουσίες είναι ακατάσχετες..
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα υποθήκευσης της περιουσίας και της ψυχής μας; Να σας πώ εγώ.. Τις θυρίδες των ολιγαρχών και των συνεργών τους θωράκιζαν.
Γιατί η σημαία που κραδαίνουν και όχι ανεμίζουν --ταυτοχρόνως με τις ενέσεις αυτοπεποίθησης που ακούγονται από τις κασέτες των μαχητικών--- είναι καταχωρημένη στις θυρίδες της δικής μας καρδιάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου