Στο άκουσμά του κατεβάζεις ρολά. ΣΤα μολυσμένα από την ψηφιακή εποχή μάτια για ν ακούσεις μελωδία με ήχο φυσικό. Και να τον υποδεχτεί η ακοή δίχως την ενδιάμεση παραμορφωτική τεχνολογία. Αυτή των ηχείων που της δίνουν όγκο αλλά όχι ψυχή. Που σε κοινωνικοποιεί. Που επιτρέπει μια ρωγμή χαμόγελου στα χείλη και κάποιες ακτίδες λάμψης στα μάτια. Σαν να συναντήθηκες με τον ανεκπλήρωτο έρωτά σου. Επί της παραλιακής και στι μέρες μας θα έβαζαν τον τίτλο προσομοίωση συνεπειών από την πρέζα. Μέγα λάθος. Γιατί η πρέζα κι ο μπάφος σου σπέρνουν παραισθήσεις μιας απομονωμένης ευτυχίας και κυρίως δίχως αποχρώσα αιτία Η επί του προκειμένου σου μεταγγίζει στο μυαλό πως η ευτυχία αποκτά ζωή.. Όλ' αυτά από τέσερις πέντε εκ πορτογαλίας κουκλίτσες με μια δυο κιθάρες ένα ακορντεόν κι ένα σαξοφωνάκι αν θυμάμαι καλά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου