Πλην ηχηρών εξαιρέσεων αυτόκλητοι σωτήρες άπαντες
Στον συνδικαλισμό, όπως και στην πολιτική, οι αυταπάτες η βλακεία και η μηχανοραφία προς ίδιον όφελος, τελικά δεν είναι μειονέκτημα.
Με τους δημοσιογράφους που όλα τα προηγούμενα χρόνια κατακρεουργήθηκαν στην ανακατανομή της «πίτας» στα ΜΜΕ να έχουν συνδράμει καθοριστικά σε αυτό.
Οι εκλεγμένοι μας βουλευτές επί πάραδείγματι.
Ψήφιζαν κατά συστημική εντολή θεσμούς που υποβάθμιζαν τις συλλογικές διεκδικήσεις τους μισθούς τις συντάξεις αλλά και τον αξιακό μας κοινωνικό ρόλο.
Η ΕΣΗΕΑ όμως δεν είναι ένα οποιοδήπότε επαγγελματικό σωματείο..
Είναι ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας γιατί ελέγχει την ενημέρωση των «προλετάριων» από την αλυσίδα παραγωγής των ιδιωτικών Μίντια --στους ιδιοκτήτες των οποίων και στους πολιτικούς διαχειριστές τους-- έχει η σημερινή διοίκηση παραδοθεί άνευ όρων..
Κάποτε και με πρόεδρο αριστερό και όχι αριστεροφανή σύραμε τους εκδότες γονυπετείς ως την Ακαδημίας 20 που είναι η έδρα μας για να συνθηκολογήσουν άνευ όρων..
Σήμερα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Ο δημοσιογράφος είναι δημοσιολογών διαφημιστής και μαϊμού του μιντιάρχη.
Και ενδύεται του δημοσιογραφικού κελύφους μόνον όταν τα νούμερα της τηλεθέασης χτυπήσουν κόκκινο. Ανεξαρτήτως αν το περιέχουν του περιεχομένου του θέματος που διαχειρίστηκε παρέμεινε δολίως άθραυστο καρύδι.
Αν επομένως αληθώς και δίχως αυταπάτες ζητούμε την ανάσταση του δημοσιογραφικού πτώματος αυτό μόνον με έναν τρόπο θα συμβεί.. Με το πάμε πάλι από την αρχή. Σε όλα.Αρχής γενομένης του καταστατικού..
Στην φωτό μετά την ψήφο την πέσαμε στη Βαλαωρίτου για γκαρμπονάρα.. Με τους συναδέλφους για να μ εκνευρίσουν με φωτογράφιζαν γιατί συχνά επικαλούμαι πως ο δημοσιογράφος δεν είναι σταρ.. Αχθοφόρος των γεγονότων είναι..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου