Οι μετανάστες σήμερα οι Εβραίοι χθες απέναντι στον κακό και τον καλό μπάτσο
Πριν από λίγο συγκέντρωση μελών του Ρουβίκωνα έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία, ενάντια στα τάγματα εφόδου του ICE Κατά την άποψή τους:
Ο φασισμός είναι πάλι στην εξουσία και δεν μοιάζει λιγότερο φάρσα από την προηγούμενη φορά, αλλά σίγουρα εξελίσσεται ξανά σε μαζική τραγωδία. Ένας φασισμός στην ηγεσία της ισχυρότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του κόσμου, τις ΗΠΑ.
Τα όσα γίνονται στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών με την επανεφεύρεση των «Εβραίων» αυτήν τη φορά ως μεταναστών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις εξωδικαστικές εκτελέσεις, την επαναφορά του φυλετισμού στον κυρίαρχο λόγο, τα ταγματα εφόδου του ICE, ξέρουμε που οδηγούν.
Οδηγούν σε ολοκαυτώματα και πόλεμο, εθνικό ή εμφύλιο. Οδηγούν σε ακραία δυστυχία. Θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς ότι τα όσα κάνει το σήμερα το ναζιστικοποιημένο ρεπουμπλικανό κόμμα «καθαρίζουν» το φιλελεύθερο κατεστημένο που προηγήθηκε.
Και δεν είναι μόνο πως και οι δημοκρατικοί δολοφόνησαν διαδηλωτές, και οι δημοκρατικοί απέλασαν μάλλον περισσότερους μετανάστες από όσους ο Τραμπ, ούτε ότι άρχισαν πολέμους.
Είναι πως ο «καλός μπάτσος» και ο «κακός μπάτσος» εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Την κοινωνική συναίνεση προς το καθεστώς.
Η διαφορά είναι στον τρόπο που επιτυγχάνεται αυτή η κοινωνική συναίνεση.
Οι εποχές που η συναίνεση όμως επιτυγχάνονταν με ιδεολογική ηγεμονία στα «φωτισμένα» μεσοαστικά στρώματα, με θεσμοκρατικούς ύμνους και δικαιωματική ρητορική έχει τελειώσει όπως έχει τελειώσει και ο μονοπολικός κόσμος της μοναδικής υπερδύναμης που αυτά αντιστοιχούσαν.
Ο σημερινός πολυπολικός κόσμος στον οποίο οι ΗΠΑ ιδρώνουν για να διατηρήσουν την κυρίαρχη θεση του θέλει κράτη παλιάς κοπής, στρατιωτικοποιημένα, με οπορτουνιστικές ηγεσίες που μπορούν να αλλάζουν συμμάχους και τακτικές κατά βούληση και με στιβαρό χέρι να κρατάνε τον λαιμό της υποτελούς κοινωνίας.
Θέλει γυναίκες στο σπίτι να γεννάνε φαντάρους, θέλει πολιτισμικά ομοιογενή υποτακτική εργατική τάξη να δουλεύει στα εργοστάσια της όλο και πιο αναγκαίας, εθνικής παραγωγικής αυτάρκειας.
Ο Τραμπ και ο φασιστικός του κύκλος εξουσίας δεν είναι άλλο από τον εκφραστή αυτής της νέας στρατηγικής του αμερικάνικου κράτους, του Αμερικανικού κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού τους. Είναι ο κακός μπάτσος που πρέπει να μπορεί να επιβάλλεται στο εσωτερικό με την ταχύτητα που προσφέρει η τρομοκρατία.
Ο φασισμός είναι πάντα ένα μπαλαντέρ στο τσεπάκι του καπιταλισμού και τώρα έπεσε στο τραπέζι ξανά.
Καμία δυτική καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς τους μετανάστες ως το φτηνό εργατικό δυναμικό. Και καμία δυτική καπιταλιστική δημοκρατία δεν αντέχει πολιτικά να έχει τους «ντόπιους», αυτούς που δεν μπορεί να απελάσει, πλειοψηφικά στη θέση που τώρα έχει τους μετανάστες.
Ο Τραμπ, και τα αντίστοιχά του στην Ουγγαρία, την Πολωνία, την Ιταλία, την Αργεντινή, την Ιαπωνία, οι φασίστες που διεκδικούν εξουσία σε τόσες άλλες χώρες, σε αντίθεση με αυτούς που τους ψηφίζουν, το ξέρουν καλά πως δεν πρόκειται να αφαιρέσουν από τους καπιταλιστές την κότα με τα χρυσά αυγά.
Και τότε γιατί τα τάγματα εφόδου του ICE, ξαμολύθηκαν στους δρόμους; Γιατί γίνονται πογκρόμ; Γιατί υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης; Γιατί δολοφονούνται εν ψυχρώ άνθρωποι;
Ο λόγος που γίνονται όλα αυτά είναι για να νομιμοποιηθούν στα μάτια της κοινωνίας ως αποδεκτές μέθοδοι της κρατικής καταστολής.
Για να νομιμοποιηθεί η παρουσία παρακρατικών που περιπολούν στους δρόμους για αντιφρονούντες.
Για να πολωθεί η κοινωνική βάση σε τέτοιο βαθμό που ένα τμήμα της να καταστέλει, στο όνομα του κράτους ένα άλλο τμήμα της.
Για να πέσει η τιμή της ανθρώπινης ζωής τόσο χαμηλά όσο και τα μεροκάμματα των μεταναστών.
Για να συνηθίσουν και οι λευκοί αντιφρονούντες τη βία που δεκαετίες τώρα βιώνει η αφροαμερικανική κοινότητα.
Γιαυτό εκτελέστηκαν ο Αλεξ Πρίτι και η Ρενέ Γκουντ.
Για να μάθουν και οι λευκοί πως η ζωή τους μετράει όσο και των μαύρων στον νέο αμερικανικό φασισμό.
Και να μάθουν και οι μαύροι πως η ζωή τους πρόκειται να αξίζει ακόμα λιγότερο. Όσο για τους μετανάστες, αυτοί να μάθουν ότι δεν μετρούν καν για άνθρωποι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου