Πεθαίνω, παραληρώ, παραφρονώ. προσκυνώ !!! Μια σουρπουΐτσα που είναι δεν είναι τεσσάρων ετών με γονάτισε κατά κυριολεξία από την χάρη την πλαστικότητα το ταλέντο και εν τέλει την μαγεία που αναδύει χορεύοντας.. Το βλέπω και το ξαναβλέπω και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Γιατί δεν βλέπεις κάτι "αν είναι" αν δεν ήξερες πως αυτό έπρεπε "να είναι!!" Κι αυτό το τσογλανάκι που μ έκανε να σκάσω από την ζήλια μου γιατί δεν είναι κόρη μου, θα το τοποθετούσα πλάι στις κούκλες της και όχι σε πίστα χορού..Να ζήσεις καρδούλα μου να μεγαλουργήσεις κουκλίτσα μου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου