ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

 Το ξέρουν μόνον όσοι την έζησαν. Οι Σμυρνιοί που αντιμετώπισαν κλειστά πορτοπαράθυρα στην Χίο. Που όταν άνοιγαν απαιτούσαν μία δραχμή για ένα ποτήρι νερό. Με την γιαγιά μου να φτύνει στο στομα της δίχρονης μητέρας μου για να ξεδιψάσει. Στο Κιούκποϊ ή κατά κόσμον Πρώτη Σερρών του .."εθνάρχη" Καραμανλή. Που δια πυρός και σιδήρου και με πενήντα νεκρούς εγκαταστάθηκαν οι Πόντιοι πρόσφυγες στο ανάγλυφο έδαφος επί των παρυφών της πόλης . Το μπάζωμα των από τσίγκο και χαρτόνια αυτοσχέδιων παραγκών στο Δουργούτη. Για να πνιγούν στην ασφυξία οι πρόσφυγες από την Ιωνία. Χιλιάδες τα περιστατικά που αντι παραμυθιών μου διηγήθηκε η προσφυγοπούλα μητέρα μου. Με τον πατέρα μου Μεσσήνιο εκ Φιλιατρών να την ακούει με ευλάβεια θρησκευτική. Γιατί αφηγείτο γλαφυρά για το Παρίσι της Ανατολής. Την Σμύρνη. Και γιατί ως εκ τούτου διδάχθηκε από την μάνα μου πολιτισμό αφού: Κακή τη μοίρα για τους πρόσφυγες και καλή για τους γηγενείς μπαστουνόβλαχους, αν δεν είχαν --όσοι επέζησαν-- καταδιωχτεί και εγκατασταθεί στην μητριά Ελλάδα, θα κρύβονταν ακόμη πίσω από τον ήλιο...Ερώτημα ρητορικό: Αν στα κολαστήρια αυτά υπέβαλαν τους συμπατριώτες τους οι εγχώριοι αστικοποιημένοι βλάχοι πως περιμένατε να συμπεριφερθούν στους αλλοδαπούς; Ρε δεν υπάρχει θεραπεία για τον όχλο αυτό..