Εχω εξοικειωθεί στην αντιγραφή μου. Χρόνια τώρα κρατάει αυτή η κολώνια. Με την τελευταία πενταετία αυτό να συμβαίνει δωρεάν σαν την τρέλα που μας πουλούν.
Γιατί εκτός όλων των άλλων έχω διαβάσει και Βάρναλη που θέλει ότι: Όταν το έργο φεύγει γλιστράει απο τα χέρια του δημιουργού τότε αυτό είναι δημόσια περιουσία. Ανήκει σε όλους. Δεν χωρούν στην επαναστατική δημιουργία πνευματικά δικαιώματα και παπάρια λαδορήγανη.
Και επί του προκειμένου.
Είμαι και το ξέρετε πρωτοπόρος στην κριτική κατά της Καρυστιανού όχι για την αστική ηθική της κατά την διάρκεια της ανυπαρξίας της απ όλους τους κοινωνικούς αγώνες του λαού. Λευκό είναι το πολιτικό της μητρώο.
Αναφαίρετο δικαίωμά της.
Ούτε γιατί ξαφνικά το κίνητρο της αφύπνισής της ήταν το προσωπικό δράμα--οδύνη για την απώλεια του σπλάχνου της. Αλλά από του σημείου αυτού να επιχειρείται ο σχεδόν συσχετισμός της με τον συνάδελφό της ΤΣΕ --το ίνδαλμα η επανάσταση προσωποιημένη--, το πράγμα αποκτά διαστάσεις γελοιότητας ως όσα διαχειρίζονται οι ανεγκέφαλοι της λερής καθεστωτικής προπαγάνδας.
Το ποια κόμματα ή ανθυποκόμματα ή ποιο κατά κατά κυριολεξία υπερασπίζεται καταστατικά και ιδεολογικά τα θύματα του Νατοϊκού έγκλήματος των Τεμπών και όχι μόνον αυτού, για ψηφοθηρία, επικοινωνιακά της είναι γνωστά.Και βεβαίως εκ της δικαιοσύνης άρξαστε το ξήλωμα, αλλά δεν είναι αρχή και τέλος αυτή..
'Ομως άλλο Τσε και Ρόζα Λούξεμπουργκ ή ακόμη ακόμη και Ζαν Ντ' Αρκ κι άλλο Καρυστιανού. Όπως άλλο καρδιά κι άλλο γραμμώσεις καλοριφέρ στην κοιλιά. Όπως άλλο νεφρά κι άλλο αρχίδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου