Εδώ και μερικές μέρες (από 1η Γενάρη) η Κύπρος ασκεί την προεδρία της ΕΕ.
Θα περίμενε έτσι κάποιος, έστω ένας, από την κυπριακή κυβέρνηση, ν ασκήσει το δικαίωμα έκφρασης της Μεγαλονήσου επί της γκανγκστερικής επέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, δεδομένου του ότι η Κύπρος χρησιμοποιείται ως εμβληματικό παράδειγμα για την καταπάτηση του λεγόμενου «διεθνούς δικαίου», με το 1/3 του νησιού να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.
Άκρα του τάφου σιωπή. Εκεί στην Κύπρο ως θρησκόληπτοι δεν επικαλούνται το όνομα του κυρίου τους επί ματαίω. Η μόνη αναφορά --θεός να την κάνει-- που υποθέτει κανείς ότι σχετίζεται με τα γεγονότα στη Βενεζουέλα είναι μια αποστροφή του Κύπριου Προέδρου Ν. Χριστοδουλίδη, ο οποίος:
Χαρακτήρισε την ανάληψη της προεδρίας «στιγμή υπερηφάνειας (...) στην οποία, όπως βλέπετε στις εξελίξεις, οι προκλήσεις είναι συνεχώς πολλές...».
Πράγματι, οι προκλήσεις για τους λαούς είναι μεγάλες μπροστά στις εξελίξεις, πολλές από τις οποίες έχουν στο επίκεντρο την Κύπρο.
Οπως επί παραδείγματι η ραγδαία ΝΑΤΟποίηση του νησιού, η πλήρης άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων από τις ΗΠΑ, η αναβάθμιση των υποδομών που εξυπηρετούν τους Αμερικανούς στο νησί, η αναβαθμισμένη εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, τα ΝΑΤΟικά παζάρια για διευθετήσεις με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Δεν προκαλεί λοιπόν εντύπωση ότι η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της Κύπρου επέλεξαν το ...δικαίωμα της σιωπής για την εγκληματική επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου