Άντε για να καταλάβω.. Μπας κι είμαι εγώ ο ηλίθιος.. Κόμματα κι αποκόμματα φύτρωσαν πολλά. Από τους Σπαρτιάτες ως τους Νινιούς και τους Βελόπουλους και τα ξέκωλα της φωνής λογικής. Τι ακριβώς έχουν προσφέρει ως σήμερα στην ανακούφιση της οδυνηρής περιπέτειας του λαού. Ανέτρεψαν τα μνημόνια του κοινωνικού ερειπιώνα; Αντιστάθηκαν στα προερχόμενα εκ Βρυξελλών θέσφατα; Σήκωσαν μπαϊράκι κατά της ληστρικής άρχουσας τάξης; Αντικατέστησαν τον στυγνό ανταγωνισμό με την αποκατάσταση του όρου κοινωνία; Και κατόπιν αυτών πως πιστεύεται πως μπορεί να επιτευχθεί δια της σύγχρονης Ζαν Νταρκ κυρίας Καρυστιανού. Με ποιο πολιτικό και κυρίως κοινωνικό ανάστημα.. Την ευκαιριακή συστράτευση ενός οργισμένου λαού; Δυο δεκάρες να μοιράσει το καθεστώς θα εξαγοράσει αυτομάτως την ησυχία του.. Μήπως συνέβη και δια του Βλαχάκου (πατέρα ενός εκ των τριών έμψυχων απωλειών του μύθου των Ιμίων) που εκλέγεται κατ’ εξακολούθηση στο κυβερνών κόμμα και δεν το έχουμε πάρει μυρωδιά; Ρε εκτός μιας ηχηρής μειοψηφίας αυτός ο πληθυσμός είναι όχλος και όχι λαός.. Παρτάκιας.. Μπούφος κι αλεπού..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου