Από το αριστερό εξτρέμ
Το αλκοόλ στα ελληνικά γήπεδα δεν είναι ζήτημα ασφάλειας, αλλά μια οργανωμένη υποκρισία. Ένας νόμος αυστηρός στα χαρτιά που απαγορεύει την πώληση και κατανάλωση αλκοόλ, όμως εφαρμόζεται επιλεκτικά, με γνώμονα το πορτοφόλι και τις δημόσιες σχέσεις. Ε, και.. Έτσι κι αλλιώς μεθυσμένοι από την τύφλωση του οπαδισμού είναι...
Για τον απλό φίλαθλο, απαγόρευση και απειλές. Για τους χορηγούς, τους VIP και τα επίσημα, ανοχή και σιωπή.
Σε ποδοσφαιρικά γήπεδα δεν πωλείται ούτε μπύρα, ενώ στο μπάσκετ η κατανάλωση επιτρέπεται κανονικά. Σε επαρχιακές έδρες επικρατεί χάος, αλλού τίποτα, αλλού πλαστικό ποτήρι, αλλού κατανάλωση στη ζούλα. Την ίδια στιγμή, πίσω από κλειστές πόρτες λειτουργούν πολυτελή μπαρ με ουίσκι, σαμπάνιες και κοκτέιλ, συχνά σε συνεργασία με μεγάλες πολυεθνικές ποτών. Οι χορηγοί δεν διαφημίζονται στις φανέλες, αλλά ελέγχουν τον χώρο, τις εμπειρίες και τα προνόμια.
Εδώ γεννιέται η ταξική αδικία. Ο μέσος οπαδός μετά τα πανάκριβα εισιτήρια καλείται είτε να πληρώσει χρυσάφι μια μπύρα, μάλλον λόγω ταύτισης των χρωμάτων, είτε να παρανομήσει με «καβατζωμένες» μπύρες βλέποντας την ομάδα του. Το κράτος τον μετατρέπει σε παραβάτη, πρακτική συνηθισμένη, ενώ κλείνει το μάτι σε όσους έχουν οικονομική άνεση.
Ειδικά στην Ελλάδα, η απαγόρευση γεννά ανομία, ανισότητες και προσχήματα. Δεν πρόκειται για προστασία της δημόσιας τάξης, αλλά για ένα σύστημα που ευνοεί τους ισχυρούς και τιμωρεί τους πολλούς. Όσο αυτό δεν αλλάζει, το γήπεδο θα παραμένει χώρος δύο ταχυτήτων, με νόμους για τους φτωχούς και εξαιρέσεις για τους υπόλοιπους. Η ευθύνη ανήκει στις κυβερνήσεις, τις ομοσπονδίες και τους συλλόγους, που προτιμούν τη βιτρίνα από τη λύση, αφήνοντας τον φίλαθλο εκτεθειμένο, θυμωμένο και μόνιμα θεωρούμενο ως εχθρό μέσα κι έξω από τα ελληνικά γήπεδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου