Για να καταλάβω. Ήμουν έξη μήνες στο θέατρο –ξέρω τι γράφω περί θεάτρου επρόκειτο— πολέμου του Ιράκ, βιώνοντας τους βομβαρδισμούς των τόμαχοκ που: διέλυαν μια περίμετρο πενήντα εξήντα μέτρων κατά την επαφή τους με τον στόχο τους.
Η αεράμυνα του Ιράκ; Αστεία παιδικά παιχνίδια στις ταράτσες. Κάτι Σκουντ που τους είχαν δώσει οι Ρώσοι ανάθεμά με αν ήξεραν να τους διαχειριστούν.
Με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης να μοιράζουν ένα τσουβάλι λεφτά στους Δυτικούς δημοσιογράφους (είχαν πλησιάσει κι εμένα) για μια φωτογραφία και με τον Σαντάμ να ντοπάρει τους λάτρεις του Ιρακινούς, στο λιντσάρισμα όποιου σήκωνε κάμερα μέσα στη Βαγδάτη για να τους φωτογραφήσει.
Χάρτινοι έτσι οι ταμπουκάδες του Ιρακινού ηγέτη παρά τον μακροχρόνιο συνοριακό και ακατανόητο πόλεμο με το Ιράν ή επί το ορθότερο την Περσία.
Τα ίδια και στην Λιβύη του δύστυχου και φιλέλληνα Καντάφι. . (Η φωτό απόδειξη της παρουσίας μου εκεί. Με το άσπρο πουλόβερ. Πλάι μου ο αλησμόνητος φίλος και συνάδελφος Ζερβονικολάκης) Που τον πουλήσαμε κι αυτόν σαν τον Οτσαλάν και τους Άραβες.
Τι στο διάβολο έγινε στην Βενεζουέλα, μια χώρα σχετικά σύγχρονη με τον λαό της συσπειρωμένο στις ιδέες της επανάστασης Τσάβες και στον διαδοχό του Μαδούρο, αν και διατηρώ κάποιες αμφιβολίες για την πολιτική αντίληψή του.
Δυο αμερικανικά ελικόπτερα έκαναν πάρτη στον ουρανό του Καράκας , έφτασαν ανενόχλητα ως την προεδρική κατοικία απήγαγαν τον Μαδούρο δίχως κανείς να τ’ αντιληφθεί;
Τουλάχιστον ο Αλιέντε στην παραπλεύρως Χιλή έπεσε μαχόμενος υπέρ βωμών και εστιών ο Μαδούρο κοιμόταν μέσα στην καλή χαρά αγκαλιά με την γυναίκα του; Και με την Δαμόκλια Αμερικανική σπάθη καιρό τώρα πάνω από την κεφαλή του; Κάτι μου βρωμάει εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου