Θέατρο πολιτικών σκιών η υπό συνθήκες πλήρους παρακμής Ελλάς. Που ο επί τριών δεκαετιών πολιτικός της όγκος, είναι μεταστατικός και την σπρώχνει στην φυσική επιλογή.
Κόμματα επί κομμάτων κενά ιδεολογικού περιεχομένου και κοινωνικών διεκδικήσεων που συναγωνίζονται σε αριθμό τα καφέ.
Πλείστα των 80 χιλιάδων είναι αυτά (τα καφέ) δίχως ο όχλος να έχει ξυπνήσει Από τους Σπαρτιάτες και την Νίκη, ως την Πλεύση Ελευθερίας την Ελληνική Λύση και εσχάτως την Καρυστιανού.
Που κατά δήλωσή της θα εκτεθεί και αυτή βορά σε ένα ασυνάρτητο πλήθος κατ' ευφημισμό εκλογέων, ευεπίφορο στην πτώση εκ του διαστήματος εξωγήινων παρουσιών. Για να προστεθεί στους πολιτικούς αλεξιπτωτιστές.
Με την κοινωνική της παρουσία να περιορίζεται στην προσωπική διεκδίκηση του δικαίου για το σπλάχνο της. Ιερός ο αγώνας αλλά όχι πολιτικός.
Και οι αρχηγοί των κομμάτων μα και αυτά τα ίδια τα κόμματα κοιλοπονούνται από τους κοινωνικούς τους αγώνες. Προ της απώλειας του παιδιού της ήταν κοινωνικά αόρατη. Αλλά όλα όσα σήμερα διεκδικεί ν ανατρέψει υφίσταντο ως σαπίλα επί δεκαετίες.
Σαπίλα που ωστόσο την είχαν άλλοι υποστεί. Και εξακολουθούν.
Απούσης ή υποτελούς επί παραδείγματι της δικαιοσύνης, η εξουσία δεν είναι τίποτα πλέον μιας καλά οργανωμένης και θεσμοθετημένης ληστείας.
Μα ως το σημείο μηδέν της ζωής της, δεν γνώριζε καν τις συντεταγμένες του άστρου της. Ούτε το αίτιο του αιτιατού. Αν μετείχε των πολιτικών δρώμενων θα είχε προ καιρού επιλέξει το πολιτικό μετερίζι της προσδιορίζοντας και την πολιτική της ταυτότητα. Γιατί η κίνησή της μοιάζει με ότι νάναι ή πάμε και όπου βγει..
Κι αν έτσι την αγνοώ --όπως και μια σειρά από άλλα σούργελα-- είναι γιατί δεν βλέπω κάτι αν είναι αν δεν ήξερα πως αυτό έπρεπε να ειναι. Και στην περίπτωσή της ξέρω πως θα έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου