Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά απόψε ξύπνησε σαν ηφαίστειο στα σωθικά μου η μάνα ανατολή.. Και κάηκα στη λάβα του.. Δεν μιλώ για τα τσιφτετελορόκ των άδειων κρανίων της παραλιακής με την κίνηση ενός εκκρεμούς στο σώμα τους, που τα κάνει να μοιάζουν με αυτιστικά..(να με συμπαθούν τα πανέξυπνα αυτά παιδιά) Αναφέρομαι στην αυθεντική ανατολή.. Αυτή που από τη πρώτη νότα σε στέλνει στις αμμώδεις ερήμους των ασημογαλάζιων παραισθήσεων μιας πανσελήνου όπως τα μάτια της εικονιζομένης και στις μία και χίλιες νύχτες. Έτσι κι αλλιώς όλη μας η ζωή μια νύχτα ήταν και το αποτύπωμά της έχει μείνει πάνω μας σαν τατού..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου