ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΕΜΠ ;

 Προσέξτε καλά : Αν έχετε κατά νου να ξεπουλήσετε και αυτό των ιστορικών συμβολισμών τότε απέναντί σας θα βρείτε έναν συμπαγή λαό σαν ένα γιγάντιο άρμα μάχης.. 

Α-δικαιολόγητους περιορισμούς στους χρόνους πρόσβασης των φοιτητών στις αίθουσες και τα καμαρίνια της Αρχιτεκτονικής Σχολής και στο ωράριο λειτουργίας του «Κάτω Πολυτεχνείου» επιβάλλουν συστηματικά και μονομερώς οι πρυτανικές αρχές, σύμφωνα με μαρτυρίες των σπουδαστών, άνευ διαβούλευσης ή προηγούμενης συνεννόησης. 

Άνευ σχεδίου; 

Το συγκρότημα της οδού Πατησίων ονομάζεται άτυπα «Κάτω Πολυτεχνείο», καθώς όλες οι σχολές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πλην της Αρχιτεκτονικής, στεγάζονται εδώ και πολλά χρόνια στην πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. 

Η λειτουργία της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ κρατά το κτιριακό συγκρότημα ζωντανό, όπως λένε οι φοιτητές, με τις δραστηριότητες τους και την, μέχρι πρότινος, ελεύθερη πρόσβασή τους. Ίσως από πρώτη ματιά το ωράριο λειτουργίας του «Κάτω Πολυτεχνείου» να φαίνεται «πρόβλημα πολυτελείας» που αφορά πολύ λίγους, άλλα, δυστυχώς, είναι ένδειξη μιας ευρύτερης κυβερνητικής, παρεμβατικής νοοτροπίας που αφορά το πλήρες φάσμα λειτουργίας των δημόσιων πανεπιστημίων. 

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιοι θα ήθελαν πολύ να δουν την μία και μοναδική Σχολή στο Πολυτεχνείο της Πατησίων να κλείνει άπαξ, ούτως ώστε να αναλάβουν το κτιριακό συγκρότημα ιδιώτες εργολάβοι, και να το «μεταμορφώσουν» σε μουσείο ή/και συνεδριακό κέντρο, μεταλλαγμένο πλέον πολύ πέραν της ιστορικής του σημασίας και ταυτότητας.

 Ευτυχώς όμως, το γεγονός ότι το κτίριο είναι κληροδότημα εμποδίζει την μετατροπή της σκοπιμότητας της χρήσης του. Όπως έκαναν και στην Γαλλία, όταν μετέφεραν σχεδόν όλες τις πανεπιστημιακές σχολές που σχετίζονταν με τον Μάη του ’68 πολύ μακριά από τον κεντρικό αστικό ιστό. 

Λόγω του χαρακτήρα των φοιτητικών διπλωματικών και άλλων εργασιών που ετοιμάζονται εντός του Πολυτεχνείου (ογκώδεις μακέτες, σχέδια, χάρτες), το κτίριο της Αρχιτεκτονικής έμενε ανοιχτό, πολύβουο και φωτισμένο όλη τη νύχτα, μια παράδοση που ανάγεται και στην εποχή της δικτατορίας. 

Το ίδιο ισχύει και σήμερα σε πολλές αρχιτεκτονικές σχολές στο εξωτερικό. . Η Πρωτοβουλία Υποψηφίων Διδακτόρων/ισσών & Μεταπτυχιακών Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ έθεσε πρώτη το θέμα του ωραρίου και γενικότερα της λειτουργίας του συγκροτήματος ως «δημόσιου χώρου», και σύντομα βρήκε τη συμπαράσταση πολλών από εκείνους που συμμετείχαν στην εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. 

«Στη σχολή βρίσκουμε πια συνέχεια κλειστές πόρτες. Η πρυτανική αρχή έχει αποφασίσει ένα σκληρό ωράριο αδιαφορώντας για την γνώμη όλων μας, από τους φοιτητές και τους ερευνητές μέχρι τους καθηγητές», υπογραμμίζει ο Μάνθος, υποψήφιος διδάκτορας και, προφανώς, μέλος της Πρωτοβουλίας. 

Το Μετσόβιο, πέρα από την υψηλή αρχιτεκτονική του αξία, είναι τόπος ιστορικής μνήμης. Μπαίνοντας από την οδό Πατησίων, ο επισκέπτης αντικρίζει στο βάθος το μεγαλόπρεπο κτίριο Αβέρωφ και, αριστερά και δεξιά, τα δύο συμμετρικά νεοκλασικά κτίρια που κάποτε στέγαζαν τη Σχολή Καλών Τεχνών και την Πρυτανεία. 

Σήμερα, εκτός από τα κτίρια, ο επισκέπτης βλέπει την κεφαλή που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Μέμος Μακρής, τη μισοσκουριασμένη πόρτα που από πάνω της πέρασε το τανκ, καθώς και τη στήλη με τα ονόματα των φοιτητών του ΕΜΠ που σκοτώθηκαν στα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής.