Πράσινη ανάπτυξη :

 Θα την νοιώσουν βαθιά στο πετσί τους (συμβαίνει ήδη) τα εσαεί θύματα του ανήκομεν εις την Δύσιν..

 

Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ, ο κοινός βασικός στόχος του περιβόητου «Πράσινου New Deal» είναι η διαχείριση του προβλήματος υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που δεν βρίσκει διεξόδους επένδυσης με ικανοποιητική κερδοφορία. 

Η «πράσινη μετάβαση» δημιουργεί νέες ευκαιρίες για μεγάλες καπιταλιστικές επενδύσεις (π.χ. μεγάλα αιολικά πάρκα) και ταυτόχρονα βοηθά στην ελεγχόμενη απαξίωση ενός μέρους του υπάρχοντος κεφαλαίου (π.χ. κλείσιμο λιγνιτικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής). 

Αντίστοιχα ευεργετικά λειτουργεί για την καπιταλιστική κερδοφορία και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. 

Τόσο η στρατιωτική καταστροφή υποδομών της Ουκρανίας όσο και η «ειρηνική» ματαίωση της λειτουργίας του ρωσογερμανικού αγωγού «Nord Stream II» για το κεφάλαιο μεταφράζονται σε πεδίο για νέες κερδοφόρες επενδύσεις (π.χ. ανοικοδόμηση κτιρίων και νέοι σταθμοί LNG). 

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που οι κορυφαίοι του χρηματιστικού κεφαλαίου (π.χ. Μπιλ Γκέιτς) προωθούν γρήγορα νέους καινοτόμους τομείς επενδύσεων, πριν στεγνώσει το μελάνι των προηγούμενων σχεδίων (π.χ. παραγωγή υδρογόνου, αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας, χάλυβας και σκυρόδεμα μηδενικού άνθρακα).

Ομως μέσα σε αυτό το πλαίσιο κάθε ιμπεριαλιστικό κέντρο διαμορφώνει τους δικούς του στόχους και τις δικές του προτεραιότητες για να βελτιώσει τη θέση του στον διεθνή ανταγωνισμό. Οι ΗΠΑ είχαν θέσει ως στόχο πολύ πριν τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο να μειώσουν την ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ απ' το ρωσικό φυσικό αέριο και ταυτόχρονα να αυξήσουν τις εξαγωγές αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). 

Παράλληλα, επεξεργάζονται ένα «ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΡΣΑΛ» για να προωθήσουν την «πράσινη μετάβαση» σε χώρες που διατηρούν φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα και που εξακολουθούν να στηρίζονται ενεργειακά στα φθηνότερα ορυκτά καύσιμα (Ινδία, κράτη της Ασίας και της Αφρικής).

Η ΕΕ απ' την πλευρά της δίνει βάρος στην «πράσινη μετάβαση» για να αξιοποιήσει την υπεροχή της στην παραγωγή και εξαγωγή εμπορευμάτων «πράσινης τεχνολογίας» στον διεθνή ανταγωνισμό και για να αντιμετωπίσει την έλλειψη δικών της κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, εκτός της Βόρειας Θάλασσας. Για να υλοποιήσει την πολιτική απανθρακοποίησης είναι υποχρεωμένη να στηριχτεί στο φυσικό αέριο ως στρατηγικό καύσιμο πάνω από μια δεκαετία.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα και ξεδιπλώνονται οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η ΕΕ εισάγει το 40% του φυσικού αερίου και το 30% του πετρελαίου από τη Ρωσία, αποφέροντας στην τελευταία μεγάλα ετήσια κέρδη. Ετσι η πίεση των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών δορυφόρων τους για γρήγορη απεξάρτηση της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο με αφορμή την εισβολή στην Ουκρανία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου των αντιθέσεων, αλλά και της ακρίβειας..

Κι αυτοί που θα το νοιώσουν -- ήδη συμβαίνει-- για τα λ΄καλά στο πετσί τους θα είναι τα γνωστά θύματα του ανήκομεν εις την Δύσιν..