Ως «παρεξήγηση» και «τεχνικό ζήτημα» που διευθετήθηκε παρουσιάζεται από την κυβέρνηση η αναπροσαρμογή των θαλάσσιων ορίων εντός των οποίων η αιγυπτιακή κυβέρνηση αδειοδοτεί νέες έρευνες για υδρογονάνθρακες.
Θυμίζουμε ότι στην αρχική προκήρυξη τα όρια ενός από τα «οικόπεδα» της αιγυπτιακής ΑΟΖ συμμορφώνονταν με τις συντεταγμένες που έχει καταθέσει η Τουρκία για τη δική της υποτιθέμενη ΑΟΖ στην Ανατ. Μεσόγειο, σβήνοντας κυριολεκτικά από το χάρτη το Καστελόριζο.
Μετά από αλλεπάλληλες παρεμβάσεις της ελληνικής κυβέρνησης, η Αίγυπτος αποφάσισε να σταματήσει τη χάραξη του συγκεκριμένου «οικοπέδου» στον 28ο μεσημβρινό, εκεί δηλαδή που καταλήγει η μερική χάραξη ΑΟΖ με την Ελλάδα.
Η ελληνική κυβέρνηση υποβάθμισε το γεγονός στο επίπεδο του «τεχνικού λάθους». Οπως προκύπτει, όμως, χρειάστηκε το θέμα να φτάσει στους ΥΠΕΞ των δύο χωρών, και μάλιστα σε δια ζώσης επαφές, για να αλλάξει με πολιτική απόφαση η οριοθέτηση του «οικοπέδου» μέχρι τον 28ο μεσημβρινό!
Που σημαίνει ότι μόνο «τεχνικό» δεν ήταν το ζήτημα από την αρχή, όπως έδειξε άλλωστε και η απροθυμία της Αιγύπτου να συμφωνήσει στη χάραξη ΑΟΖ με την Ελλάδα, πέραν του μικρού τμήματος που περιλαμβάνει η συμφωνία σκοπιμότητας ανάμεσα στις δύο χώρες.
Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται ότι στην περιοχή μόνο ...νηνεμία δεν επικρατεί και ότι τα ζητήματα της Ενέργειας είναι καταλύτης για τις ευρωατλαντικές διευθετήσεις, που περιλαμβάνουν και τα Ελληνοτουρκικά. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, είναι τουλάχιστον επικίνδυνος ο εφησυχασμός που καλλιεργεί η κυβέρνηση όταν επικαλείται «αντιτουρκικούς» άξονες και παρουσιάζει τις συμμαχίες της αστικής τάξης στην περιοχή ως «εγγύηση» τάχα για την ασφάλεια των λαών και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου