Το τιμόνι του μυαλού είναι εκείνο που καθοδηγεί αυτομάτως τις αισθήσεις σε ότι απέσπασε τη προσοχή του. Αυτός, ο νους –το «Εγώ» δηλαδή είναι υπεύθυνος για τα πάντα κατά πως έχει ρυθμιστεί.. Ή στη ψηφιακή γλώσσα το τσιπάκι του προγραμματιστεί. Από το βιολογικό μας ρολόι ως το δέος ή την οδύνη που προκαλεί ένα γεγονός .
Δεν χρειάζεται επί παραδείγματι ο άνθρωπος να υπενθυμίζει στη καρδιά πως οφείλει να χτυπά. Ούτε και στις ορμόνες να πνίξουν τις φλέβες στη περίπτωση που κάτι μας συναρπάσει ή μας τρομοκρατεί. Όλ’ αυτά και άλλα πολλά είναι που αποδεικνύουν πως η ελεύθερη βούληση είναι ένας δράκος που κρύβεται επιμελώς. Δέσμιοι των αναγκών μας είμαστε πρωτίστως.
Η διαβάθμιση των αναγκών της σίτισης προσδιορίζουν και την κοινωνική μας συμπεριφορά. Όσο πιο απαιτητικές είναι αυτές τόσο πιο βίαιη θα είναι η εκδήλωσή τους για την απόκτηση των απαραίτητων διατροφής του Εγώ. Αν έχουν όμως καλυφθεί και δεδομένου πως η φύση σιχαίνεται τα κενά, έρχονται οι «αγορές», για να σου φυτέψουν στο μυαλό νέες ψευδείς ανάγκες, που προϊόντος του χρόνου στις επιβάλλουν ως δεσμευτικές κι ας είναι μη απαραίτητες για την επιβίωσή σου.
Ο βαθμός αλλοίωσης της προσωπικότητάς σου όμως, δεν πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία. Ξεκινά πλέον από την βρεφονηπιακή ηλικία. Τότε που οι εγκεφαλικοί παλμοί κινούνται σε λευκό πλαίσιο και διαγράφουν από έναν ως τέσσερις κύκλους ανά δευτερόλεπτο, για τα νήπια ως τεσσάρων ετών..
Για να έχετε ένα σημείο σύγκρισης και αναφοράς να σημειώσω πως οι παλμοί σε ενήλικα –από 13 ετών και άνω-- και σε κατάσταση εγρήγορσης, είναι από 13 ως 50 κύκλους ανα δευτερόλεπτο. Και σε παιδί από οκτώ ως 13 ετών, οκτώ κύκλους ανά δευτερόλεπτο. Πρόκειται για τους παλμούς «Α» της χαλάρωσης που έχει επίσης ένας ενήλικας λίγο πριν κοιμηθεί.
Καταλαβαίνετε μήπως τώρα το κατά πόσο βιάζεται σαν φούσκα το μυαλό ενός παιδιού, όταν του επιτραπεί με την οικογένεια απούσα, να παρακολουθεί σκηνές τηλεοπτικής βίας; Έχουν μία προς μία αποτυπωθεί στο μυαλό του και υποσυνείδητα του κατευθύνουν στο μέλλον τις προσωπικές κοινωνικές ή πολιτικές επιλογές ..
Πέρα όμως από τις τηλεοπτικές επιρροές υφίσταται και ένα σύστημα θεσμικών αρχών που του διαμορφώνουν τα «θέλω». Η εκκλησία είναι ένα από αυτά. Και πριν προβάλλετε τη παραμικρή ένσταση κρατήστε δέκα δευτερόλεπτα την ανάσα σας. Κάποτε όστις δεν διέθετε ληξιαρχική πράξη βαπτίσεως δεν εγγραφόταν στο σχολείο, όπως όστις δεν διέθετε λευκό πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων δεν εγγραφόταν στο πανεπιστήμιο.
Ήθελες δεν ήθελες αποκτούσες θρησκευτική ταυτότητα όταν ακόμη δεν ήξερες να κατουρήσεις στο γιογιό. Στη συνέχεια εγγραφόσουν σ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αφού ήλεγχε το παρόν ήλεγχε και το παρελθόν (ιστορια) για να σου προσδιορίσει έτσι άκοπα το μέλλον. Ήταν γιατί κινείτο πάνω στις ράγες μιας συγκεκριμένης νόρμας. Αυτής ενός πλέγματος κοινωνικών αξιών που σε όλη σου τη ζωή κατ' επιταγή του συστήματος τροφοδοτούσε το εγώ και όχι το εμείς.
Και εν τέλει αυτό των ηθικών αξιών --ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό-- που επέβαλλε τις μικροαστικές συμβάσεις. Πρόκειται γι αυτές που ενοχοποιούνται για την μετατροπή ακόμη και του έρωτα σε παραίσθηση και την συμβίωση σε μια σειρά επώδυνων συμβιβασμών. Υποτασσόταν η συνύπαρξη όχι στην ελεύθερη βούληση, αλλά σε ότι ήταν προς τρίτους κοινωνικά ή οικονομικά αποδεκτό, με τα θεμέλια της οικογένειας να είναι σαθρά ευθύς εξ αρχής σαθρά .
Όσοι κατάφεραν να δραπετεύσουν σπάζοντας τα δεσμά αυτών των κανόνων το έχουν πληρώσει με αίμα. Όχι όπως η βαλβολίνη που ρέει στις φλέβες των ψυχασθενικών επινοήσεων του Χόλυγουντ, αλλά αίμα άλικο, αληθινό.
Και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι άξιοι θαυμασμού, δεδομένου πως οι φυλακισμένοι ακόμη και μέσα στο ίδιο τους το σώμα, μόλις αντιμετωπίσουν το φως της ελευθερίας τυφλώνονται . Και οι πλείστοι επιστρέφουν πανικόβλητοι στο καβούκι ή το κελί τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου