Η επανάσταση ή αν θέλετε η εξέγερση που κατά κανόνα προηγείται αυτής δεν είναι ένα ώριμο φρούτο που θα πέσει αν δεν κουνήσεις το δέντρο. Πρόκειται ωστόσο για ένα μειοψηφικό κίνημα που εύκολα μπορεί να εγκληματοποιηθεί γιατί οι .. «χυδαίες» μειοψηφίες είναι αυτές που πρώτες ξεσηκώνονται για να ξεσηκώσουν.
Είναι όμως ο μικρός αριθμός τους που δίνει την ευκαιρία κατασυκοφάντησής τους, εξ αιτίας της αδράνειας της πλειοψηφίας που ενώ βιώνει μια διαρκή αθλιότητα δείχνει ακατανόητα να την επιλέγει από το άθλιο τέλος.
«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», είπε ο μεγάλος οπλαρχηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και αφού προηγουμένως απειλούσε τους προσκυνημένους με φωτιά και τσεκούρι..
Διάγει έτσι ο λαός πλέον των δύο δεκαετιών μια πολιτική αθλιότητα που έχει κατεδαφίσει θεσμοθετημένες πολιτισμικές αξίες κατακτημένες με ποταμούς αίματος σαν να παρακολουθεί τον θάνατό του από video wall.
Η χώρα του έχει γίνει χώρος, το κράτος του έχει απαξιωθεί για να εκποιηθεί όπως τα ιμάτιά του και εν τέλει το Σύνταγμά του έχει σβαρνιστεί σε αυτό τον βαθμό, ώστε πλέον να διαφεντεύεται ελέω τοκογλύφων, που σαν βδέλλες του απομυζούν το αίμα.
Αλλά σε κάθε νέο μέτρο σε κάθε νέα πράξη νομοθετικού περιεχομένου κάνει ένα βήμα πίσω για να διαψευστεί και ο Μίκης που κάποτε είχε δηλώσει «πώς να φοβάστε τον Έλληνα όταν οπισθοχωρεί γιατί κάποια στιγμή η πλάτη θ ακουμπήσει τοίχο».
Αυτό τελικά είναι το ζήτημα και το ζητούμενο. Ο τοίχος. Που μοιάζει ανύπαρκτος. Αντ’ αυτού το καθεστώς του δίνει δόλια το περιθώριο να εξέρχεται στους δρόμους με εθνικιστικά ή μεταφυσικά συνθήματα όταν η ύπαρξή του είναι αιχμαλωτισμένη σε μια άθλια πραγματικότητα. Γιατί η φτώχεια, η εξαθλίωση, είναι ιδέα τον παραπλανούν. Λες και δεν είναι κατάσταση αλλά πρόκειται για ένα νοητικό εμφύτευμα της σύγχρονης ηλεκτρονικής συστροφής.
Υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι διόλου παράξενο που ταμπουρωμένοι στα κατακόρυφα σπήλαιά τους προσεύχονται στους Άγιους Παΐσιους για το μάνα εξ ουρανών. Αλλά ελεήμων καπιταλισμός δεν υφίσταται. «Ο τζάμπας πέθανε» όπως κατάμουτρα τους έχει φτύσει αυτό το μεταξύ άλλων πολλών πολιτικό απόβρασμα ο Γεωργιάδης.
Αν πείνασες η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου σε σένα, είναι επομένως ατομική, που παρά φύση προηγείται της συλλογικής. Για να καταλήξει ενοχοποιημένος στη κατάθλιψη και στα ζανάξ.
«Το επαναστατώ άρα υπάρχω» του Αλμπέρ Καμύ θάβεται μαζί με τα όνειρα κάτω από το χώμα της σκλαβιάς που πατά.
Και τι υπολείπεται αυτών; Μια μικρή ασήμαντη μειοψηφία που μάχεται στους δρόμους της φωτιάς ως αντιπρόσωποί του. Και εξ αιτίας αυτού καταφεύγει στην ατομική βία. Βούτυρο στο ψωμί του καθεστώτος που την υψώνει σα πειρατική σημαία από τα ιδιόκτητα προπαγανδιστικά μετερίζια της, για να τρομοκρατήσει τον ήδη τρομοκρατημένο..
Ε, αυτό συνέβη και προχθές και θα συμβαίνει εσαεί αν το Σύνταγμα τις επόμενες μέρες δεν βουλιάξει.. Αν δεν κατασκηνώσουν εκεί αλλά και στην Αριστοτέλους τρία εκατομμύρια ανυποχώρητοι Έλληνες που θα διεκδικούν το ένα και μοναδικό αιτούμενο:
Την ανατροπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου