Το αλίευσα από το μουτροβιβλίο και είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτη η επιχείρηση συναισθηματικής μας παραμύθιασης.. Βρίσκει λέει άνδρας ένα ετοιμοθάνατο φίδι να καψαλίζεται στη φωτιά και αγωνίζεται να το σώσει, μα σε κάθε προσπάθειά του αυτό τον δαγκώνει. Πονά αλλά δεν παραιτείται και το φίδι πέφτει πάλι στη φωτιά.
Τελικά περνά κάποιος από εκεί και του λέει: «Ρε χριστιανέ μου δεν βλέπεις πως στο τέλος θα ψοφήσεις εσύ από τα δήγματα του φιδιού; Γιατί δεν εγκαταλείπεις;» «Γιατί η φύση του φιδιού είναι δαγκώνει και δική μου να το σώζω» απαντά περήφανα Και το παραμύθι καταλήγει με το εξής happy end. «Ποτέ μην αλλάξεις της φύση σου έστω κι αν ο άλλος σε πληγώνει!!»
Α… ώστε έτσι τόσο μαζόχας συμπληρώνω εγώ ο μονίμως κακός.. Για να το μεταφέρουμε στον μεσόκοσμο των ανθρώπων λοιπόν. Αλλάξτε το φίδι με τον άνθρωπο καπιταλιστή ή ιμπεριαλιστή και όλα θα επανέλθουν στη φυσική τους τάξη.
Αν για παράδειγμα επιχειρήσεις να διασώσεις το είδος αυτού του ανθρώπου που όταν δεν έχει τι άλλο να ξεσκίσει, ξεσκίζει τις σάρκες του, τότε είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει την ανθρωποκαταστροφή που κατά τις ιστορικές τούτες ημέρες βιώνουμε.
Πόσο μαλάκας θα είσαι να του προσφέρεις δια της εργασίας σου και εν τέλει της ζωής σου χείρα βοηθείας αντι να του τσαλαπατήσεις το κεφάλι να πάει στο διάβολο εκεί που ανήκει.. Σε ποια λογική θα το κάνεις; Ψάχνοντας τον ελεήμονα καπιταλισμό; Αν είσαι τόσο μαζόχας ψάξε στο διαδίκτυο να βρείς μια αφέντρα με μαστίγιο.. Θα το απολαύσει η.. φύση σου..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου