Mε την ευκαιρία της ανάρτησης για τον Κρητικό Παπά ξεσκόνισα το αρχείο μου και διασταυρώθηκα συγκινητικά με μια φωτό σε τραπέζι που μου έκανε ο επαναστάτης πατέρας Πυρουνακης στο σπίτι του στην Ελευσίνα. Ήταν το μακρινό 1979 δημοσιογραφικό βρέφος εγώ έσερνα στα θέματα και τον πρώτο μου γιο. Τον Γιαννάκο μου.
Τότε που ο πατέρας Πυρουνάκης κινδύνευε από την διαχρονικά εξωνημένη ιεραρχία με μικρό αφορισμό (του τον επέβαλλαν αργότερα το 1987 αλλά εμπρός στη κατακραυγή που ξεσήκωσα τον ήραν στα γρήγορα) κι εγώ τόσο από την ΕΡΤ όσο και από την Μεσημβρινή τότε με πρωτοσέλιδά μου υπήρξα ένθερμος συμπαραστάτης του. Και γιατί τον δίκαζαν; Επειδή είχε προτάσεις μία εκ των οποίων ήταν η άρση της απαγόρευσης του γάμου των μητροπολιτών και η δεύτερη η απεμπλοκή της Εκκλησίας από την περιουσία της γιατί προκαλεί καθήλωσή της στον πλουτισμό και τη διαφθορά. Το φιλανθρωπικό του έργο είναι μεγάλο πολλά δε από τα ιδρύματά του υφίστανται ακόμη. (αργότερα με πάντρεψε στο ξωκλήσι των έξη στου παπάγου που άνοιξε ειδικά για τον δεύτερο γαμο μου.)Ήταν ένα όμορφο κυριακάτικο μεσημεριανό δημιουργική κουβέντα κι εγώ καταχαιρόμουν το καμαράκι μου που δεν χόρταινα να το φιλώ. Κι όταν ο δύστυχος δυστροπούσε του απαντούσα γελαστά. Δικός μου είσαι ότι θέλω σε κάνω. 23 ετών ήμουν όταν το ένα παιδί εγώ γέννησε το άλλο.. Τι μέρες..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου