ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΧΟΡΟΙ

Με κάτι τέτοια παραμυθιαζόμαστε.. Που οι τότε μουσικές βιομηχανίες λειτουργούσαν κατ’ εντολή του καθεστώτος.. Κι η τέχνη στην υπηρεσία της συναίνεσης. Με τον Σαββόπουλο σημαιφόρο για λόγους ιδιοτελείς. Υπερπροβολή του εθνικού συναισθήματος. Πως τάχα ταίριαζαν οι αταίριαστοι.. Ο εφιάλτης κι ο Λεωνιδας. Ο ειδωλάτρης μύστης του Δία που κυνηγήθηκε απηνώς από το αφιόνι του Βυζαντινού θρησκομανούς κράτους με τις νεαρές του Ιουστινιανού.. Ο θρησκευτικός σκοταδισμός με τον διαφωτισμό. Ο Πήλιος Γούσης με τον Μακρυγιάννη.. Ο εφοπλιστής κι εμείς. Ο δημοκράτης με τον φασίστα. Όλους στο ιδιο τσουβάλι μας ήθελε ο Σαββόπουλος. Ή επί το ορθότερο το καθεστώς που υπηρετούσε. Εντάξει ρε Ευγένιε, αλλά σ αρέσει να τ’ ακούς. Ίσως γιατί το ονειρευόμουν. Διαπιστώνω ωστόσο πως εδώ έκανε λάθος το δυσθεώρατο μέγεθος που καλείται Νίκος Καζατζάκης. Κόσμος κι όνειρο ένα πράγμα δεν είναι δάσκαλε...