Και ξαφνικά πενήντα.. Ηλικία απολογιστική. Καθ’ υποχρέωση. Γιατί το τηλέφωνο σιωπά ένοχα. Οι κλήσεις μειώθηκαν. Γιατί οι ώρες μοιάζουν με κεριά που ακόμη και μια μικρή αύρα μια ανεπαίσθητη ανάσα τα σβήνει. Θυμάσαι κόντρα σε αυτό που παλιότερα ακόμη και ισχυροί άνεμοι όχι μόνον δεν τα έσβηναν, αλλά τα φούντωναν. Θυμώνεις. Ψάχνεις τρόπους να γίνεις ξανά απαραίτητος. Αγέρας δυνατός.. Αδιέξοδο. Γιατί είναι το εσύ που προσδιορίζει τη θέση του εγώ. "Τότε έκανα αυτό".. Μα τότε ήσουν έφηβος. Φοιτητής. Κι ήσουν ακόμη το μίζερο παρελθόν του λαμπρού μέλλοντός σου. Τώρα είσαι το μίζερο μέλλον του λαμπρού παρελθόντος σου. Σημείο μηδέν απ’ όπου αρχίζει το σεριάνι στ' αρχεία του μυαλού. Στο επόμενο στενό στον επόμενο τόνο το κωλόμπαρο..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου