«Σε μία δημοκρατική κοινωνία όλοι έχουμε το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης» λέει η ΕΣΗΕΑ σε ανακοίνωσή της με αφορμή το περιστατικό με την αναγραφή συνθημάτων στο σπίτι του δημοσιογράφου Άρη Πορτοσάλτε.
Ούτε συζήτηση αρκεί το σχόλιο και η άποψη να μην μεταφέρεται ως είδηση γιατί θα σας υπενθυμίσω το κρύο ντους που υπέστησαν οι ναιναίκοι κατά το δημοψήφισμα, όπου όμως άπαντες οι συνάδελφοι εισπράτταμε τη χλεύη του λαού, ως αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι.
Και σε προσωπικό επίπεδο, αλήτης υπό την όμορφη έννοια που δίνει στον όρο ο λαός και δημοσιογράφος ήμουν είμαι και θα είμαι. Ρουφιάνος όμως όχι.
Τίθεται ως εκ τούτων το εξής ερώτημα.
Ο Πορτοσάλτε ως μέλος του ΔΣ του Σκάι δικαιούται της επαγγελματικής ιδιότητας του δημοσιογράφου; Εξ όσων εκ του καταστατικού γνωρίζω ΟΧΙ. Με κεφαλαία.
Αλλά και κάτι προσθετικά στα υπεράνω αναφερθέντα.
Ποιος ανεξαρτήτως επαγγελματικής ή πολιτικής ιδιότητας διαθέτει το ηθικό ανάστημα να λοιδορεί τον ισχαιμικό οικονομικά πατέρα της λιπόθυμης από την πείνα θυγατέρας του; Και αν αυτός ανήκει σε ένα σώμα το οποίο όφειλε να είναι η κορωνίδα των επικοινωνιακών αξιών και αρχών κατά ποιο τρόπο πρέπει να κολαστεί;
Κανείς δεν θα έβγαζε κουβέντα , αν δεν σχολίαζε αρνητικά την είδηση που υποδόριος στόχος του σχολίου ήταν η προστασία της εξουσιαστικής εικόνας. Μόνο που εγώ αυτό, δεν το καλώ δημοσιογραφία, αλλά τσατσιλίκι.
Κι επειδή θήτευσα κάτω από δασκάλους με ανυπέρβλητο ήθος γνώσεις και αρχές --Γιάννης Θεοδωράκης, Θέμος Δασκαλόπουλος- Ανδρόνικος Μαρκάκης , Θεόδωρος Καρζής και άλλους-- με τις μεταξύ τους πολιτικές διαφορές ευδιάκριτες, δεν θυμάμαι κάποιον να είχε λοιδορήσει νοητικά ή οικονομικά αναπήρους.
Αντιθέτως. Σε κάθε μου γραπτό, μου τόνιζαν αυστηρά πως: να σέβεσαι πρώτος εσύ τον εαυτό σου αν θέλεις να σε σέβεται ο αναγνώστης σου. Βρίσκετε έτσι εσείς --που με ελαφρά τη καρδία σταθήκατε παρά τω πλευρώ του-- πως ο Πορδοσάλτε σεβάστηκε τον εαυτό του;
Και οι κρίνοντες κρίνονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου