ΣΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ..

 ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΤΩΝ ΗΠΑ Η ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ..

Το κόστος και το μεγάλο ρίσκο που συνεπάγεται για τους ασφαλισμένους η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος προκύπτει και από δύο ακόμα στοιχεία, που είναι κοινά στις περισσότερες μελέτες. Το πρώτο λέει ότι τα προηγούμενα χρόνια μπορούσε κανείς να πετύχει το ίδιο ποσοστό αναπλήρωσης της σύνταξης (50% του μισθού) αν κατέβαλλε το 15% του μισθού του για όσα χρόνια εργαζόταν. 

Που σημαίνει ότι για την ίδια σύνταξη, θα χρειάζεται τα επόμενα χρόνια να καταβάλλει εισφορές αυξημένες κατά 200% περίπου! Το δεύτερο έχει να κάνει με τις αποδόσεις των κεφαλαίων που πιστώνονται στη συνέχεια ως σύνταξη στους ατομικούς λογαριασμούς των ασφαλισμένων.

Σύμφωνα με το Συμβούλιο Ερευνών Συνταξιοδοτικού Συστήματος του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, οι αποδόσεις των επενδύσεων μέσα στις επόμενες δεκαετίες θα κυμαίνονται πολύ κάτω από το 10% που είχαν προηγουμένως, λόγω της αναιμικής ανάπτυξης.

Μάλιστα, Αμερικανοί οικονομολόγοι προβλέπουν ότι σε ορίζοντα δεκαετίας οι ετήσιες αποδόσεις του αμερικανικού χρηματιστηρίου θα κυμανθούν κατά μέσο όρο από 3% έως 5%. Αν σε αυτά προσθέσει κανείς και τις απώλειες από τον πληθωρισμό, το πραγματικό ποσοστό θα είναι κάτω του 3%, ενώ υπάρχουν εκτιμήσεις ακόμα και για 1,8% ή και 1%!

Εννοείται βέβαια ότι πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να χρεοκοπήσει η ασφαλιστική εταιρεία που διαχειρίζεται τις εισφορές, όπως έχει γίνει στο παρελθόν, και ο ασφαλισμένος να χάσει τα λεφτά του και να μείνει χωρίς σύνταξη. Σε κάθε περίπτωση, το αν και πόση σύνταξη θα πάρει εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, καθιστώντας αβέβαιη κάθε πρόβλεψη και προγραμματισμό για το μέλλον, όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία της οικονομικής κρίσης.

Στην περίπτωση μάλιστα που οι αποδόσεις είναι μικρές, ο ασφαλισμένος θα το πληρώνει είτε με μικρότερη σύνταξη, είτε με μεγαλύτερες εισφορές, όπως γίνεται τώρα στις ΗΠΑ. Το γεγονός εξάλλου ότι όλοι οι παραπάνω υπολογισμοί ισχύουν για συνταξιοδότηση στα 65 χρόνια σημαίνει ότι κάθε «πρόωρη» αποχώρηση από τη δουλειά συνεπάγεται ακόμα μικρότερες συντάξεις, στα όρια της λιμοκτονίας.

Είναι τέλος φανερό ότι από το κεφαλαιοποιητικό σύστημα πλήττονται κατά βάση οι φτωχότεροι εργαζόμενοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα να καταβάλλουν μεγαλύτερες εισφορές στα ιδιωτικά ταμεία και παράλληλα δέχονται μεγαλύτερη πίεση στο εισόδημά τους από τη φορολογία, και το κόστος ζωής .