Ο ΣΟΦΙΑΝΟΣ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 

Να σταματήσει πάραυτα η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών του Δήμου

 

 

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 

 

Ο Νίκος Σοφιανός, ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων εκ μέρους του ΚΚΕ και της Λαϊκής Συσπείρωσης, μιλάει στο topontiki.gr για τα μεγάλα προβλήματα της Αθήνας, για τις απαντήσεις του κόμματος, για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βελτιωθεί η ζωή των λαϊκών στρωμάτων. 

 

Τονίζει ότι τα κυριότερα ζητήματα της πρωτεύουσας σχετίζονται άμεσα με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές και περιγράφει το οικονομικό και κοινωνικό κόστος που μετακυλίεται στους κατοίκους της πρωτεύουσας λόγω της ιδιωτικοποίησης βασικών λειτουργιών και υπηρεσιών του δήμου. Στη συζήτησή μας συμμετέχει και ο υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τη Λαϊκή Συσπείρωση Χρήστος Σπυριδάκης.

 

 

 

 

Είσαι από τα πολιτικά στελέχη που έχουν σοβαρή πείρα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ποια θα όριζες σήμερα ως τα τρία πιο σοβαρά προβλήματα του Δήμου Αθηναίων που έχουν ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης;

 

ΝΣ: Εμείς σε όλους τους τόνους λέμε ότι η εκλογική μάχη στις 26 Μαΐου είναι πολιτική μάχη. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση η οποία υλοποιεί την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια κυβέρνηση που ψήφισε το δικό της μνημόνιο μαζί με τους άλλους και κρατάει σε πλήρη ισχύ όλες τις μνημονικές δεσμεύσεις. Άρα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αθηναίοι και ο οργανισμός του Δήμου της Αθήνας είναι δεμένα το ένα με το άλλο. Εμείς, όταν μιλάμε για τον δήμο, μιλάμε για τους χιλιάδες εργαζόμενους στις διάφορες διευθύνσεις και υπηρεσίες οι οποίες έχουν ως δουλειά τους να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητα του κόσμου, τα προβλήματα που απορρέουν απ’ αυτή την καθημερινότητα.

 

Σήμερα στην Αθήνα υπάρχουν εκτεταμένες ζώνες φτώχειας, ανέχειας, ανεργίας. Σήμερα ο πληθυσμός της Αθήνας αντιμετωπίζει τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, θα έλεγα σε μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι ο μέσος όρος, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στην Αθήνα το 23% του πληθυσμού είναι μετανάστες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς.

 

Άρα για μας η ιεράρχηση των προβλημάτων είναι, πρώτον, ότι ο Δήμος της Αθήνας με τη λειτουργία του, με τις υπηρεσίες του, με το προσωπικό του πρέπει να ανταποκριθεί σε μια σειρά ανάγκες που θα δώσουν ανάσες στην πλειοψηφία του λαού της Αθήνας. Ανάσες στο εισόδημα, μειώνοντας δραστικά τη δημοτική φορολογία, η οποία, λόγω της πολιτικής των μνημονίων, αλλά και της πολιτικής της σημερινής δημοτικής αρχής, είναι ιδιαίτερα υψηλή, άρα είναι σημαντικό το να αφήσεις στην τσέπη του Αθηναίου ετησίως εκατοντάδες ευρώ, μειώνοντας δραστικά τη δημοτική φορολογία καταργώντας την ανταποδοτικότητα σε μια σειρά υπηρεσίες.

 

Δεύτερος βασικός παράγοντας είναι μέσα από τη δουλειά των εργαζομένων του δήμου, μέσα από τη στήριξη των υπηρεσιών και των διευθύνσεων, κόντρα στην πολιτική ιδιωτικοποίησης, την οποία μπορούμε να ανακόψουμε, να απαντηθούν προβλήματα καθημερινότητας τα οποία μπορεί να αντιμετωπίσει ο δήμος αλλάζοντας τις ιεραρχήσεις του.

 

Σήμερα η κυρίαρχη λογική που υπηρετεί η απερχόμενη δημοτική αρχή, αλλά και οι υποψήφιοι των άλλων κομμάτων, είναι να δέσουν τον Δήμο της Αθήνας και τις λειτουργίες του στη λεγόμενη ανάπτυξη, την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας, που φυσικά είναι ανάπτυξη για τα επιχειρηματικά σχέδια διαφόρων ομίλων που δραστηριοποιούνται στον δήμο, ιδιαίτερα των ξενοδοχειακών ομίλων, γιατί υπηρετούν το προϊόν «τουριστική βιτρίνα», «Αθήνα τουριστική πόλη», και μέσω αυτού να αναπτυχθεί η δραστηριότητα, η κερδοφορία, οι επενδύσεις αυτών που επενδύουν.

 

Αλλάζοντας αυτές οι ιεραρχήσεις, προτάσσοντας την αντιμετώπιση των προβλημάτων και της λειτουργίας της πόλης, όπως η καθαριότητα, ο φωτισμός, η διεκδίκηση χώρων πρασίνου – γιατί υπάρχουν περιθώρια να διεκδικήσουμε – σε συνδυασμό με την προτεραιότητα στα σχολεία, στις προβληματικές υποδομές που έχουν τα σχολεία της Αθήνας, στη στήριξη και επέκταση του δικτύου των παιδικών σταθμών (μιας και τα τελευταία χρόνια έχουμε συρρίκνωσή του και μείωση των θέσεων για παιδιά και βρέφη) και φυσικά η δυνατότητα που υπάρχει, αξιοποιώντας σημαντικές υποδομές που έχει ο Δήμος της Αθήνας, να στηριχθεί και ο πολιτισμός και η αθλητική δραστηριότητα σε συνεργασία με τα δεκάδες αθλητικά σωματεία της πόλης.

 

«Να μπει φραγμός στην πορεία συρρίκνωσης - ιδιωτικοποίησης - υποστελέχωσης»

 

Μια φράση σου που έχω ξεχωρίσει, ως σύνθημα της καμπάνιας για τον Δήμο Αθηναίων, είναι «λαϊκή αντιπολίτευση στην αντιλαϊκή πολιτική». Μιας και εστιάζεις στη διάλυση των κοινωνικών δομών και υπηρεσιών του δήμου, ποιες πιστεύεις πως βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο;

 

ΝΣ: Δεν θα είναι υπερβολή εάν πούμε ότι δεν υπάρχει υπηρεσία του Δήμου της Αθήνας που να μην είναι υποστελεχωμένη, που να μην έχει συρρικνωθεί η δραστηριότητα της, που να μην έχουν αναπτυχθεί διάφορες μορφές ιδιωτικής παρέμβασης σε τμήματα της λειτουργίας του, γι’ αυτό και το κρίσιμο είναι να ανακόψουμε αυτή την πορεία.

 

Παντού – στην καθαριότητα, στον ηλεκτροφωτισμό, στο πράσινο, στον οργανισμό πολιτισμού και αθλητισμού, στις κοινωνικές υπηρεσίες, ακόμα και στα σχολεία με μια σειρά προγράμματα – τομείς, λειτουργίες, προσωπικό που λείπει καλύπτονται από ιδιωτικές εταιρίες, είτε με την μορφή των ΜΚΟ είτε από εταιρείες με συμπράξεις Δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, είτε από δεκάδες εργολαβίες που υποκαθιστούν τη μη δυνατότητα του δήμου να δουλέψει με αυτεπιστασία, με δικό του προσωπικό δηλαδή, για να καλύψει τέτοιες ανάγκες.

 

Άρα πρέπει να μπει φραγμός σ’ αυτή την πορεία συρρίκνωσης - ιδιωτικοποίησης - υποστελέχωσης, η οποία τελικά κοστίζει πολύ ακριβά στο δημότη. Θέλουν να περάσουν στον κόσμο ότι δεν μας ενδιαφέρει αν ο ιδιώτης ή ο δήμος εκτελεί μια δουλειά, το θέμα είναι να γίνει η δουλειά. Αυτή τη στιγμή οι ιδιώτες κάνουν δουλειά και η δουλειά δεν βγαίνει, κοστίζει πανάκριβα, την πληρώνει ο κόσμος μέσα από τη δημοτική φορολογία, αλλά είναι επίσης αναποτελεσματική και χρονοβόρα.

 

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η τάση;

 

ΝΣ: Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα που δείχνουν ότι το κόστος που πληρώνει σήμερα ο Αθηναίος φαίνεται στον προϋπολογισμό του Δήμου: για τις εργολαβίες, για τις συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα, για τις λογής ιδιωτικοποιήσεις που έχουν γίνει, είναι διπλάσιο και τριπλάσιο από το εάν είχε αντίστοιχη δική του υπηρεσία στελεχωμένη.

 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το κλάδεμα των δέντρων που γίνεται με εργολαβία, η καθαριότητα και φύλαξη στους χώρους αθλητισμού και πολιτισμού του ΟΠΑΝΔΑ, η σύμπραξη για να φτιαχτούν νέα σχολεία – δεκατέσσερα σχολεία την προηγούμενη δεκαετία, που τα λειτουργικά τους κοστίζουν διπλάσια. Είναι προβλήματα που απορρέουν από τη αντικατάσταση των κοινωνικών δομών του δήμου από ΜΚΟ που παίρνουν προγράμματα εκατομμυρίων χωρίς να αφήνουν υποδομή στην πόλη. Πώς γίνεται η ανακοπή της πορείας;

 

Πρώτον, σταματώντας αυτό το πάρτι με τις εργολαβίες και τις ΜΚΟ που γίνεται σε μια σειρά δομές και υπηρεσίες που έχει ο δήμος και μπορεί να τις κάνει ο ίδιος. Διεκδικώντας προσλήψεις μονίμου προσωπικού. Αξιοποιώντας τα προγράμματα ορισμένου χρόνου, που δυστυχώς με το θεσμικό πλαίσιο της κυβέρνησης αποτελούν μονόδρομο για να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες του δήμου. Και φυσικά ενισχύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τις υποδομές του δήμου και τη δυνατότητα να παράγει έργο.

 

Οι περιπτώσεις της καθαριότητας και ειδικά της ανακύκλωσης, από το τι κοστίζει για τον δημότη μια ιδιωτική εταιρεία να έχει την ανακύκλωση στο σύνολό της, δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, τη διαφορετική κατεύθυνση: 

 

Την οργάνωση Διεύθυνσης Ανακύκλωσης – που σήμερα δεν υπάρχει – και την προσπάθεια να αξιοποιηθούν και προγράμματα τέτοια από τη διεύθυνση καθαριότητας και ανακύκλωσης του δήμου, την πρόσληψη προσωπικού στα τεχνικά έργα του δήμου. Αυτή τη στιγμή η Διεύθυνση Κτηρίων δουλεύει με μόλις 60 εργαζόμενους, οι οποίοι πρέπει να συντηρήσουν πάνω από 300 σχολικά συγκροτήματα συν τα δεκάδες δημοτικά κτήρια. Απλά δεν μπορεί να γίνει, με αποτέλεσμα να πηγαίνει ο δήμος σε εργολαβίες που κοστίζουν πανάκριβα, λειτουργούν με μεγάλη καθυστέρηση και το έργο τους είναι αναποτελεσματικό.

 

Να φέρω ένα παράδειγμα που δείχνει ότι η προσπάθεια μας να λειτουργήσουμε προτάσσοντας τις λαϊκές ανάγκες, κοντράροντας την αντιλαϊκή πολιτική από θέσεις αντιπολίτευσης, μπορεί να φέρνει αποτελέσματα: O Δήμος της Πάτρας κατηύθυνε τις προσλήψεις ορισμένου χρόνου στη συντήρηση σχολείων και κατάφερε να συντηρήσει πάνω από το 70% των σχολείων μέσα σε διάστημα σχεδόν ενός χρόνου. Την ίδια στιγμή στην Αθήνα έχουμε εργολαβίες που κάνουν έως και τέσσερα χρόνια από τη στιγμή που ψηφίζονται μέχρι τη στιγμή παραλαβής του έργου.